Reactie NRC Coen Simon

Onpersoonlijke rouwdiensten bieden meer troost dan fantasierituelen.
NRC, Coen Simon, zaterdag 19 maart 2011

Kort samengevat gaat het artikel van Simon, als ik het goed begrijp, over het volgende:
Simon gaat ervan uit dat het leven geen einde heeft omdat de dood een ‘niet weten’ is, een gat.
Voor Simon is een rouwritueel een symbolische doorgang. Hij gaat uit van een overgang naar een ander bestaan, wat met rituelen omgeven wordt. Simon stelt dat hoe algemener, vanzelfsprekender en oppervlakkiger de rituelen zijn die het afscheid omringen, hoe meer de aandacht ligt op de overledene en hoe tastbaarder het ongrijpbare wordt. Hoe persoonlijker de rituelen zijn, hoe verder je van dit principe afdwaalt. Hoe unieker de uitvaart, hoe krachtelozer de uitwerking.

Simon’s benadering is een filosofische. Als uitvaartbegeleider denk ik hier anders over.
Bij het overlijden stopt het lichaam. Van het ene op het andere moment stopt het hart met kloppen, wordt je geliefde koud en zal deze je nooit meer kussen. Dat is tastbaar en daarmee is het leven voor de ‘gewone mens’ eindig.
Een uitvaart met haar rituelen gaat voor velen niet over het begin van de dood, maar over het einde van het leven. Het gaat om het afscheid van de naasten, niet om de doorgang van de overledene. Het uitgangspunt is tegenovergesteld aan dat van Simon.
Dat sommigen geloven in een overgang naar een ander bestaan biedt troost, maar wordt in zo’n uitvaart niet ‘gevierd’.
Het leven wordt als het ware geplaatst op een tijdsbalk met een geboortedatum en een sterfdatum.
De dagen tot de uitvaart en de uitvaart zelf vormen samen de laatste herinnering. Hoe beter dit afscheid past bij de overledene en de naasten, hoe sterker en fijner het de herinnering zal maken.
Wanneer je betrokken wordt bij het afscheid, je verbondenheid voelt met de overledene en die verbondenheid met het afscheid wordt bevestigd, maakt dat, dat je heel bewust en intens afscheid kan nemen. Dat geldt voor zowel de nabestaanden als de genodigden. Dit afscheid is een belangrijk onderdeel van de verwerking van het verlies.
In de dagelijkse praktijk spelen rituelen die passen bij / bedacht zijn door de overledene en de naasten een grote rol. Net als de keuze van de kist, de kaart, de locatie ed. Een persoonlijke invulling is geen kunstje wat wordt opgevoerd, het is een door de direct betrokkenen zorgvuldig vormgegeven afscheid waarbij de uitvaartbegeleider ten dienste staat van de naasten.

Coen Simon is van harte uitgenodigd om bij mij aan de keukentafel hierover van gedachten te wisselen.

Barbara Alma Alma Uitvaartzorg 


Deel deze pagina via:



« vorige   overzicht   volgende »