De stoet

Afgelopen zondag was er de stille tocht en het was indrukwekkend. Er waren geen ‘ramptoeristen’, alleen mensen die de familie kenden. En dan zie je hoe verweven mensen zijn in een gemeenschap en wat de impact is van een overlijden. Scholen, werk, sportclubs, dansen, buren, vrienden en vriendinnetjes.

Nog maar een paar weken geleden is het dat de eerste lichamen terug kwamen uit Oekraïne.
Ook dat was indrukwekkend.
Ik zou graag mijn complimenten geven aan alle mensen achter de schermen die dit hebben georganiseerd. Want ook al is het je vak; zoveel nabestaanden, zoveel kisten dragen, zoveel kisten rijden..... ze hebben het zwaar gevonden.

Ondanks alle leed was er een mooie keerzijde die ik graag met u wil delen.
De mensen die de rouwstoet hebben georganiseerd, zijn door heel Nederland op zoek gegaan naar zwarte auto’s. En niet voor een paar uurtjes, maar voor een aantal dagen achter elkaar. De meeste wagens waren al besteld voor uitvaarten en er zijn heel wat uitvaartbegeleid(st)ers geweest die naar families zijn gegaan om te vragen of ze bezwaar hadden tegen een grijze of een gekleurde auto. Helemaal niemand had bezwaar, zelfs streng gelovige mensen die alleen in zwart mogen rijden hebben ‘hun’ auto afgestaan.

Er was een dame die als wens had om in een roze rouwwagen naar haar laatste rustplaats te worden gereden. Maar er was geen geld en haar verzekering dekte geen roze auto, alleen een zwarte...... mevrouw is nu toch in een roze Cadillac weggebracht naar haar graf en haar familie was er heel erg blij mee. Haar laatste wens is vervuld, wonderlijk hoe het leven kan lopen.

Barbara Alma 


Deel deze pagina via:



« vorige   overzicht   volgende »