zondag 19 november 2017

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Chauffeurs rouwvervoer

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Chauffeurs rouwvervoer

Veel chauffeurs van rouwwagens en volgwagens, zijn gepensioneerden die nog geen zin hebben om te stoppen met werken. Ze zoeken werk wat bij hun leeftijd past en het rijden van rouwvervoer vinden ze fijn, omdat ze dan ook nog iets goed kunnen doen voor anderen. 
De uitvaartbegeleidster is afhankelijk van de chauffeur, je bent de dag van de uitvaart echt een team. Hij (soms een zij!!!) helpt bij het uitrijden van de overledene, regelt dat de bloemen in de auto passen, zorgt dat je goed van A naar B komt en kan tijdens het wachten lastige dingen voor je oplossen. 
Bloemen zijn prachtig, maar vaak een logistiek probleem. In een Cadillac passen veel meer bloemen dan een Mercedes, dus als het budget telt, scheelt een Cadillac een extra bloemenwagen. Bloemen kan je stapelen, zonder te beschadigen. Als je stukken met korte bloemen onderop legt, kan je daar boeketten zonder schade bovenop leggen. Tenminste... als je weet wat je doet. In een Cadillac kan je op die manier wel 30 stukken en boeketten meenemen.

Van A naar B is ook bijzonder, een goede chauffeur blokkeert de weg zodanig dat de auto's uit de stoet kunnen aansluiten zonder ongelukken. Op een rotonde gaat de rouwwagen stilstaan op de weg, zodat het verkeer moet stoppen. De stoet kan dan moeiteloos aansluiten. 
Van onze kant moeten wij zorgen voor marge; files of spoorbomen kunnen de tijd erg beïnvloeden. Zijn we te vroeg, dan rijden we langzaam, zijn we te laat dan geven we gas. 
Helaas loop ik nog wel eens uit bij het uitgaan vanaf huis. Sommige chauffeurs hechten erg aan de snelheid; 20 km lager dan de maximumsnelheid. Ik geef dan graag een beetje gas, maar dat lukt niet altijd zonder overleg....

Laatst was de wens van de familie om dat 20 km minder verhaal los te laten en zo snel mogelijk te rijden. De chauffeur vond dat prima en gaf gas, de familie was er erg gelukkig mee. De overledene reed altijd zo hard mogelijk en dit paste helemaal!

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Mortuarium beheer

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Mortuarium beheer

Vroeger was het zo dat alle ziekenhuizen hun eigen mortuaria hadden met een eigen beheerder. Jaren geleden is die beheerder wegbezuinigd, eigenlijk alleen universitaire ziekenhuizen hebben ze nog. 
De andere ziekenhuizen huren beheer extern in bij het CMO ('Cura Mortum Orum' wat zoveel betekend als 'Zorg voor de doden'). Hier werken obductie assistenten, verzorgers van overledenen en thanatopracteurs (daarover een andere keer meer). Zij rijden in heel Nederland continu tussen de diverse ziekenhuizen heen en weer.

Wanneer iemand in het ziekenhuis overlijdt, mag hij of zij heel soms op de kamer blijven om te worden verzorgd door de familie. Maar meestal komt er iemand van het mortuarium of het CMO om de overledene op te halen. 
Het deel van het ziekenhuis met de levende mensen, wordt 'het witte deel' genoemd, het deel met de overleden mensen 'het zwarte deel' genoemd. Zomaar overlopen van wit naar zwart mag in de meeste ziekenhuizen niet meer. Er komt iemand van het mortuarium met een witte jas met grijze biezen om de overledene over te brengen naar het mortuarium.

De familie mag mee naar het mortuarium, maar ik raad het meestal af. Ik vind het geen fijne ruimte en in de meeste mortuaria liggen de overledenen in een la zoals op televisie. 
Iedere uitvaartbegeleid(st)er regelt het anders, maar bij Alma Uitvaartzorg wordt bij overlijden in het ziekenhuis de overledene meestal door 'ons zorgteam' in het mortuarium verzorgd en overgebracht naar huis of naar het uitvaartcentrum. Maar als de familie graag wil helpen bij de verzorging, dan kan dat uiteraard altijd!

Overigens komen mensen die een 'niet natuurlijke dood' zijn gestorven, in een politie-mortuarium terecht. Dit is meestal onderdeel van een mortuarium van een ziekenhuis.

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Kisten depots

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Kisten depots

De afgelopen weken heb ik verteld over de mensen die overledenen verzorgen en overbrengen. Vaak doen ze dat op een brancard, maar als het even kan zorgen we voor een kist, (of mand of wade). Dat is voor iedereen fijner.

Er zit een 'maar' aan het verhaal: 
De kist moet met de overledene erin, naar buiten kunnen. Dat kan niet altijd, soms is het echt heel krap in huis of soms is de lift heel klein en kan het alleen rechtstandig. Wij doen rechtstandig alleen maar met een brancard.
Daarbij moet ook bekend zijn wat de overledene c.q. de nabestaanden voor kist hebben uitgezocht. Soms is dat tijdens een voorgesprek al duidelijk geworden en staat de kist al klaar, maar als dat gesprek er niet is geweest, is dat een eerste punt van zorg. 
Er is van alles mogelijk, maar niet alles staat op voorraad. Soms moet er iets worden besteld, dan wordt de overledene overgebracht op een brancard en ligt totdat de kist er is op een opbaar-plank. Soms is de overledene langer dan 185 cm en ook dan moet de kist vaak worden besteld.

Maar heel veel kisten staan op voorraad, verspreid over Nederland zijn er depots waar de meest voorkomende kisten in klaar staan. De meeste verzorgingsbedrijven hebben een depot en nemen de gekozen kist direct mee met de verzorging. 
Kistenmakers en fabrieken zorgen ervoor dat de voorraad dagelijks op peil wordt gehouden. (Zo'n fabriek is vreemd, daar zie je honderden kisten op een rijtje staan...)

Bij 'mijn' verzorgingsbedrijf mag ik kisten op voorraad houden die ik zelf erg mooi vind, maar die vaak een lange duur hebben om te maken en daarmee normaal gesproken niet makkelijk kunnen worden aangeboden.
Zo heb ik altijd zelf manden van De Mythe op voorraad staan, prachtig gemaakt van Nederlandse Wilgentenen. En soms, als Radboud voldoende heeft, een kist van zijn hand. Radboud Spruit maakt prachtige populierenhouten kisten zoals de Petronella.

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Overbrenging

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Overbrenging

Vorige week had ik het over de mensen die overledenen verzorgen en overbrengen naar huis of naar een uitvaartcentrum. Later bedacht ik dat ik nog niet alles had verteld:

Soms zie je een busje rijden, vaak met daarop de tekst 'post mortale zorg'. Zo'n busje wordt in eerste instantie gebruikt om materialen heen en weer te rijden, maar soms ook om overledenen over te brengen. We proberen dat altijd te doen met een rouwwagen, maar soms moeten er zoveel spullen mee (kist, brancard, airo) dat het niet in de rouwwagen past en toch gekozen wordt voor een busje. 

Soms zie je op televisie zo'n busje of auto staan, wanneer er een moord is gepleegd. De mensen die de overledenen verzorgen na ziekte zijn ook de mensen die verzorgen na een onnatuurlijk overlijden. Vaak brengen ze het slachtoffer eerst naar het NFI (Nederlands Forensisch Instituut). Als het lichaam helemaal is onderzocht en wordt 'vrij gegeven' wordt het slachtoffer overgebracht naar de uitvaartondernemer c.q. naar de nabestaanden.
Ook bij suïcide worden zij door de politie opgeroepen.
Ze hebben een veelzijdig en zwaar beroep.

Ze dragen altijd een uniform, sommige mensen vinden dat vervelend omdat ze geen 'zwarte kraaien' willen. Maar deze verzorgers gaan van hot naar her en proberen qua kleding er altijd netjes en neutraal uit te zien. Op televisie zie je ze vaak met een wit pak aan, dat dragen ze over hun uniform om geen sporen na te laten op de plaats van delict.

Nog een klein weetje: Op de motorkap van een rouwwagen of een Post Mortale Zorg bus, zitten vlaggetjes. Om de vlaggetjes zitten zwarte hoesjes. Als je zwarte vlaggen ziet (dus met hoes) ligt er geen overledene in de auto. Als je vlaggetjes ziet met witte lijntjes in de vorm van een kruis, ligt er wel een overledene in de auto.

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: verzorging

De mensen achter de schermen bij een uitvaart: Verzorging

Bij een uitvaart zijn altijd mensen achter de schermen betrokken, vaak veel meer dan je denkt. Wie zijn die mensen? De komende maandagen ga ik over hen vertellen.

Als iemand is overleden, wordt hij of zij gewassen, gekleed en opgebaard. Soms doet de uitvaartbegeleiding dat zelf met de familie, maar vaak gebeurt dat door een speciaal team. 

Er zijn bedrijven die gespecialiseerd zijn in het verzorgen van overledenen en het overbrengen van hen naar huis of naar een uitvaartcentrum. Soms zijn de verzorgers intern, zoals bij Yarden. Maar vaak worden ze ingehuurd, zoals bij Alma Uitvaartzorg. Ik heb vele gesprekken gevoerd met bedrijven, om uiteindelijk te kiezen voor een bedrijf wat goed bij mij paste. Veel persoonlijke aandacht en een hele respectvolle manier van omgaan met de overledenen. 

Ze staan 24 uur per dag klaar, dus ook midden in de nacht, en ze komen altijd met 2 personen. Het zijn sterke dames en heren, zowel fysiek als geestelijk. Ze dragen mensen van de trap, dragen zware kisten en krijgen veel leed te zien waar ze mee moeten dealen. Dat kunnen ze, omdat ze het vak met passie uitvoeren. Zonder dat red je het denk ik niet.

'Mijn' mensen zijn toppers, die er altijd weer voor zorgen dat overledenen weer 'een beetje mens' worden. Ze verzorgen al dan niet samen met de nabestaanden. 
Als je na een lang ziekbed weer kleding aan hebt in plaats van een pyjama, en er weer verzorgd uitziet, is voor de nabestaanden heel fijn. Nare laatste herinneringen worden ingeruild voor een mooie laatste aanblik.

Soms hebben mensen speciale verzorging nodig. Wonden moeten worden verzorgd en pacemakers of ICD-kastjes moeten worden verwijderd.

Buiten de verzorging zorgen zij ook voor de kist, mand of wade (daarover volgende week meer), de koeling c.q. airco en het eventuele overbrengen naar een uitvaartcentrum.

Kortom, veelzijdige mensen die in heel Nederland 24 uur per dag voor ons allemaal klaarstaan. Op de achtergrond aanwezig, maar ze doen heel erg belangrijk werk.

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Hoe duurzaam is een uitvaart eigenlijk

 Hoe duurzaam is een uitvaart eigenlijk?

Er is een omslag gaande, net als in de rest van de wereld, om duurzaamheid hoog op de agenda te zetten. Daar zijn we al een tijd mee bezig, maar het is ongelofelijk ingewikkeld. 

Ik werk bijvoorbeeld graag met kisten van vuren- en populieren hout, dat is snelgroeiend hout en daarmee duurzaam. Maar 'mijn' kisten komen wel uit Tsjechië, wat weer hoge vervoer kosten met zich meebrengt.
Die kisten zijn bekleed met katoen, maar hennep of linnen zou minder water kosten. 
Ik ben partner van greencoffins, manden gemaakt van natuurlijke materialen en in het bezit van een fairtrade keurmerk. Maar veel komt uit het Oosten van de wereld.
Thuis opbaren kost veel elektriciteit, een mortuarium veel minder. Maar 'thuis opbaren' is voor veel mensen veel fijner.
De tassen die ik gebruik, zijn van hergebruikt plastic. Maar ze moeten wel hiernaartoe worden gebracht met een bestelbusje.
De condoleanceregisters en herdenkingsdozen zijn gemaakt van hergebruikt papier en worden gemaakt door vrouwen zonder dwangarbeid etc. Maar het komt wel uit India en Nepal.
Kortom, ik ben druk bezig, maar het is een lastige weg.

Collega's zijn een mooi initiatief begonnen: www.greenleave.nu
Daar kan je op zien wat er mogelijk is, maar ook hoe moeilijk het is om het echt goed te doen.

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Hoe vertel je kinderen dat iemand dood gaat of is overleden?

Hoe vertel je kinderen dat iemand dood gaat of is overleden?

Het is een veel gestelde vraag; hoe vertel ik het aan de kinderen? En ook hier weer geldt dat ieder dat 'moet' doen op zijn of haar eigen manier. Het is soms het meest moeilijke wat je ooit zal moeten doen. Maar er zijn wel wat handvatten:

Als het kan, is het fijn als je het als ouder zelf vertelt. Mocht je daar niet toe in staat zijn, zoek dan hulp en probeer het dan te laten vertellen door iemand die vertrouwd met ze is.

Zorg als het kan, dat je jezelf in de hand hebt als je het vertelt. Als de kinderen erbij waren toen je het bericht kreeg, leg dan later aan ze uit dat je erg bent geschrokken en verdrietig bent. Dat het heel normaal is als zij ook verdrietig zijn en ze altijd bij jou terecht kunnen.

Vertel het op een plekje waar ze zich veilig voelen en waar ze naar hun kamer kunnen rennen als ze daar behoefte aan hebben.

Neem de tijd. Het klinkt zo logisch, maar in sommige hectische situaties is het moeilijk om die rust te bewaren.

Vertel het de kinderen zo snel mogelijk. Kinderen merken veel en ze kunnen angstig worden als ze niet precies weten wat er aan de hand is.

Vertel heel duidelijk wat er aan de hand is, draai er niet omheen. Gebruik bij jonge kinderen woorden als 'nooit meer' en 'dood'. Woorden waar geen andere interpretatie bij mogelijk is. 

Sommige kinderen zijn totaal uit hun doen, sommigen gaan na het bericht gewoon weer spelen. Vaak wisselt het elkaar af.
Pubers duiken vaak hun kamer in, zetten keiharde muziek op en verdwijnen daarmee in hun eigen wereld. Laat ze, ze hebben het nodig.

De situaties zijn zo divers dat ik je alleen maar kan aanraden om je eigen gevoel te volgen. Mocht je het fijn vinden om hierover te lezen, dan verwijs ik je graag naar Uitgeverij In de Wolken (www.in-de-wolken.nl)

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Fases van kinderen: 12 jaar en ouder

Fases van kinderen: 12 jaar en ouder

Kinderen van deze leeftijd beseffen echt dat het leven eindig is, dat je niet meer terugkomt als je bent overleden. Maar dat het ook in hun omgeving kan gebeuren, dat is wat anders... Jongeren beschouwen zichzelf als onkwetsbaar en degenen om hen heen ook. 
Als het dan toch gebeurt, zijn ze diep verslagen. Ze zijn bezig met zingeving, vragen als 'waarom zijn we hier op aarde', 'wat heeft het voor zin' houdt vele kinderen bezig.
Jongeren willen het zelf oplossen of met hun vrienden. Ze hebben weinig raakvlakken met volwassenen en zullen zich eerder wenden tot leeftijdsgenoten. Ouders worden vaak als lastig ervaren. 
Omdat veel jongeren ook nog in een fase zitten waarin hormonen door hun lichaam gieren, is het vaak veel te veel. Ze stellen hun rouw vaak uit tot latere tijden, overigens gaat dat onbewust. Veel ouders maken zich daar zorgen om, maar je kan het ook zien als een mooie manier van moeder natuur om te reguleren wat je aankan. 
Boeken over rouw vinden ze vaak stom, maar ik heb gemerkt dat jongere kinderen het boek 'achtste-groepers huilen niet' van Jacques Vriens nog fijn vinden en jongeren toch zwichten voor het boekje 'Als jongeren rouwen'. Het is eigenlijk bedoeld voor de ouders, maar jongeren pakken het toch vaak op als het ergens ligt te slingeren.

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Fases van kinderen: 9 - 12 jaar

Fases van kinderen: 9 - 12 jaar

Kinderen van deze leeftijd doen vaak een beetje stoer. Ze willen niet dat iemand hen kinderachtig vindt. Stiekem hebben zij echter veel aandacht en knuffels nodig!

Kinderen tussen de 9 en de 12 jaar vragen je het hemd van je lijf over alles wat te maken heeft met 'dood gaan'. Ze kunnen het inmiddels plaatsen, maar zijn nog open genoeg om er veel over te durven vragen. Vaak vinden ze het spannend om het een beetje griezelig te maken, dit is de leeftijd van de griezelboeken.

Bij uitgeverij In de Wolken zijn heel veel boeken te krijgen die makkelijk lezen, als een soort lekker leesboek. Boeken voor deze leeftijd worden vaak wat specifieker; over een meisje die haar vader heeft verloren, of een jongen die zijn zusje moet missen. 
Deze uitgeverij geeft ook boekjes uit van rouwdeskundige Riet Fiddelaers. Een goed boekje wat je ook via de uitvaartbegeleidster kan krijgen is 'Als iemand doodgaat.... Wat jij wilt weten over doodgaan, begraven en cremeren'. Daar hoort een boekje bij voor de ouders; 'De meest gestelde vragen over kinderen en de dood', met uitleg over alle fases die kinderen doorgaan en hoe je daarmee het beste om kan gaan.

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Fases van kinderen: 6 - 9 jaar

Fases van kinderen: 6 - 9 jaar

Deze kinderen die al wat ouder zijn, beginnen te begrijpen dat je als je dood bent gegaan, niet meer terugkomt. Maar dat iedereen dood kan gaan, dat besef is er nog niet. 

Eigenlijk is het mooi dat kinderen dat besef nog niet hebben. Ze moeten bezig zijn met leven, met spelen, met het ontdekken van de wereld. Helaas hoort dan bij groter worden ook het besef van sterfelijkheid. Maar dat komt heel langzaam.

Behandel kinderen niet als 'klein', betrek ze erbij, geef ze een taak in de rituelen rond het afscheid nemen. Tekeningen maken, kaarsen aansteken, bloemen bij oma leggen. Alles is goed, als ze maar het idee hebben dat ze serieus worden genomen.

Wat ik een fijn boekje vindt voor kinderen van deze leeftijd is het boekje 'Dag Lieve'. Die kan je helaas alleen krijgen via de uitvaartbegeleiding. Het is een boekje met uitleg over alles rond een uitvaart, maar kinderen kunnen er ook zelf in schrijven en tekenen en foto's inplakken. Het is heel mooi geïllustreerd en makkelijk leesbaar. 
Mocht je het nodig hebben, neem dan voor ieder kind een eigen boekje, dan kunnen ze hun eigen herinneringsboekje maken.

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Fases van kinderen: 4 tot 6 jaar

Fases van kinderen: 4 tot 6 jaar

Kinderen in de kleuterleeftijd weten wel al iets over doodgaan, de cavia is overleden of ze hebben een dood vogeltje gezien op straat, maar ze kunnen het nog niet plaatsen. Voor hen is het iets tijdelijks, ze begrijpen nog niet dat het voor altijd is. Het maakt ook dat kinderen vragen wanneer opa weer terugkomt. 
Voor nabestaanden is dat soms lastig, het lijkt net alsof ze niet verdrietig zijn, dat het ze niets doet. Maar als je nog niet begrijpt dat de dood voor altijd is, hoe kan je dan verdrietig zijn... Dat besef komt pas veel later.
Kleuters zijn praktisch. Vragen als "wie zit er in die doos?" of "kan oma niet meer lopen?" zijn zaken die hen bezighouden. Laat ze zien zoals het is, laat ze (als ze dat willen) de overledene aanraken en voelen hoe koud het is. Daarna zullen ze weer opgaan in hun eigen spel.
Ik vertel ze soms dat het hart van oma kapot is. Het woord 'kapot' is een herkenbaar woord. En als je hartje kapot is, doet je kacheltje het niet meer en dan wordt je koud. Nu ik het zo opschrijf klinkt het een beetje gek, maar de meeste kinderen kunnen dat wel plaatsen. Vertel ze zoals het is, geheimen zijn erger dan de werkelijkheid.

Ook hier weer: Kikker en het vogeltje, Derk Das blijft altijd bij ons... prachtige boeken waarmee je de dood bespreekbaar kan maken. 

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Fases van kinderen: t/m 3 jaar

Fases van kinderen: t/m 3 jaar

Kleine kinderen tot en met 3 jaar hebben nog geen besef van de dood, dat kunnen ze nog niet plaatsen. Maar ze voelen wel degelijk dat er iets aan de hand is, zelfs baby's. Ze voelen dat aan je lichaamstaal en nemen emoties waar. 

Als de ouders de kinderen verzorgen, maar daar eigenlijk even niet toe in staat zijn, voelen kleintjes dat. Ze reageren daar vaak heel fysiek op met buikpijn, overgeven en huilen. Ze hebben eigenlijk een veilige omgeving nodig en een hoop knuffels! Ze zijn gebaat bij 'rust en regelmaat' en vinden het fijn als ze, hoe klein ook, de waarheid weten en er bij betrokken worden. Soms kan het helpen om familie of vrienden in te schakelen die die veiligheid kunnen bieden.

Je kan kinderen erbij betrekken door ze bijvoorbeeld een tekening te laten maken. Als ze dat willen, kunnen ze die bij de overledene leggen. Vaak willen ze dan ook de overledene nog even aanraken en weten wat hij of zij aanheeft. Vooral sokken hebben een grote aantrekkingskracht!

Als kinderen bang zijn, komt dat omdat de ouders bang zijn. Probeer het niet over te brengen op je kind.
Ik heb eens samen met kleintjes de kist van oma volgelegd met oma's lievelingskoekjes. Natuurlijk mochten de kindjes ook zo'n koekje, eerlijk alles verdeeld tussen hen en oma.
De kinderen vonden het volkomen normaal, de ouders stonden schuchter toe te kijken en kwamen langzaam steeds dichter bij de kist. De kinderen namen de ouders eigenlijk mee. Mooi om te zien!

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

kinderen bij een uitvaart

kinderen bij een uitvaart

Wat kan wel en wat kan niet met kinderen rond een overlijden? Het is een veel besproken onderwerp en de komende weken zullen gaan over kinderen in diverse leeftijdsgroepen. 
Maar eerst wat eigenlijk voor alle kinderen geldt:
De meeste kinderen weten heel goed wat ze kunnen handelen en wat niet. Als kinderen bang zijn, is dat meestal omdat de ouders bang zijn. Geheimen zijn erger dan de werkelijkheid, als je de fantasie de vrije loop laat, wordt het vaak gruwelijk, terwijl de realiteit anders is.
Laat kinderen rustig in- en uitlopen, ze beslissen zelf of en wanneer ze gaan kijken. Kinderen willen eigenlijk altijd zien wat voor kleding iemand aan heeft. Laat het zien, til de deken op en laat zien dat oma lekkere warme sokken aanheeft! 
Ze willen vaak de overledene aanraken, laat het gaan. Kinderen zoeken voor alles een bewijs, dat hoort bij opgroeien. 
Er is 1 ding wat je niet moet doen en dat is zeggen dat de overledene ligt te slapen. Moet je je voorstellen wat er dan in zo'n klein hoofdje omgaat als het 's avonds moet gaan slapen. Dan wordt je de volgende dag misschien niet meer wakker...

Iedere uitvaartonderneming heeft boekjes met uitleg voor de kinderen en uitleg voor de ouders. Er is tegenwoordig veel aandacht voor rouw bij kinderen en jongeren, dat is fijn.
Hieronder wat boekjes die ik kan aanraden en die je in de boekwinkel kan kopen: 
Nijntje: lieve oma pluis (1 - 2 jaar)
Kikker en het vogeltje (1 - 7 jaar)
Derk Das blijft altijd bij ons (voor iedereen)

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Een mooi cadeautje misschien

Mooi cadeautje misschien

Waarschijnlijk door mijn verhaaltje over het schrijven van een 'In Memoriam', kreeg ik een leuk boekje opgestuurd. 'Als woorden tekortschieten...' geschreven door Karin Dona en Hendrik Kruit. Ik maak nooit reclame, maar dit is nou een handig boekje over het schrijven van een goed verhaal.

Vaak weet je niet wat je moet doen of zeggen als een vriend of vriendin een dierbare verliest. Dit boekje is leuk en goed om te geven aan mensen waarvan je weet dat ze gaan spreken op de uitvaart. Hier hebben ze echt wat aan.

Overigens heb ik daar nog een handige tip bij die ik nooit in een boekje terugzie: Wanneer je erg nerveus bent, is het slim om een dop van een frisdrank- of bierflesje in je zak te steken. Als je bang bent dat je het niet redt tijdens het spreken, knijp je in die dop. Door de scherpe randjes, doet dat pijn en dat houdt je gefocust. Niemand die het ziet, omdat je het in je hand hebt. Ik heb altijd doppen bij me voor de sprekers, het werkt echt!

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

In Memoriam

In Memoriam

Soms is het zo dat niemand goed weet wat er met een afscheid moet gaan gebeuren. Het gaat dan vaak om overledenen die oud zijn en veel mensen om hen heen hebben verloren. Of niemand weet goed wat te zeggen. 

Vaak leent zo'n situatie zich voor het schrijven van een 'In Memoriam'. Als ik tijd heb, vind ik dat heel leuk om te doen en als ik het aan de familie voorstel, haalt vaak iedereen opgelucht adem; "komt het afscheid toch nog goed!"
We gaan dan om de tafel zitten en luister naar alle verhalen. Als daar hiaten inzitten, ga ik dingen vragen aan de hand van een lijst met vragen: Uit wat voor gezin kwam de overledene, mocht hij of zij naar school of moest er gelijk worden gewerkt, hoe is de oorlog geweest etc.

Van al die gegevens maak ik een verhaal. Als het goed lukt, wordt het een leuk, lang, verhaal. Niet zo'n saai verhaal met allemaal jaartallen. De familie en ik mailen dan een tijdje heen en weer tot iedereen tevreden is met het resultaat.
Ik lees het verhaal voor bij het afscheid en ben dan de enige die spreekt. Er zijn pauze's in het verhaal geschreven die gevuld worden met muziek. De muziek past bij de tekst, waardoor het een geheel wordt. Als het lukt, is het een prachtige respectvolle invulling van een afscheid.

Je kan het uiteraard ook zelf proberen. 
Begin niet met jaartallen, maar probeer hem om haar te karakteriseren. Wat goed werkt is iemand gelijk in een situatie zetten die kenmerkend is voor hem of haar. 'Tante Toos zat altijd in haar groene stoel voor het raam, haar breiwerk op haar schoot'. Je ziet haar zo zitten, zeker als je haar hebt gekend.
Veel succes!

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Uitvaart ontploft

Uitvaart ontploft!

Met deze titel hoop ik dat iedereen dit leest. Want het is nu al een paar keer gebeurt dat mensen een overlijden plaatsen op Facebook terwijl de familie dat nog niet gedaan heeft c.q. dat helemaal niet wil.
Wat een afscheid in besloten kring zou moeten zijn, althans met alleen mensen die je er graag bij wil hebben, ontaardt dan soms in bezoekersaantallen die ontploffen. 
Een paar jaar terug zouden er bij een uitvaart 300 mensen komen, dat werden er 1000! We hebben het kunnen opvangen dankzij de geweldige steun van het crematorium, maar het is niet fijn. En vorige week gebeurde het weer. Terwijl ze iedereen nog zo gevraagd hadden om het niet te doen. 
Voor de familie is het echt heel naar, want nog los van de mensen die komen die ze soms niet eens kennen, is het een geweldige kostenpost die lang niet iedereen kan betalen.

Het lastig is dat je het niet meer terug kan draaien en mensen zich vreselijk gepasseerd voelen als blijkt dat ze niet zijn uitgenodigd. Je kan nog een berichtje plaatsen dat het 'in besloten kring' zal plaatsvinden, maar de keren dat ik het nu heb meegemaakt hielp dat niet meer. 

Daarom bij deze een oproep en deel het alsjeblieft: Plaats geen berichten als de familie dat niet wil. Wacht even af tot de familie zelf iets bericht en wacht af of er een uitnodiging wordt geplaatst. Dit geldt overigens niet alleen voor overlijden, maar ook voor geboorte. Het is niet leuk als de geboorte al bekend is, terwijl je als ouders dat graag zelf wilt vertellen!

-------------------------------------

BNR radio over 'Uitvaart ontploft!'

Vanmiddag werd ik gebeld door BNR radio die het berichtje over ontplofte uitvaarten hadden gelezen. Ze hebben er een item over gemaakt, mede met collega Rooshert Uitvaartbegeleiding. Bij deze de link en ik zou jullie wederom willen vragen dit met zoveel mogelijk mensen te delen. We zijn toe aan nieuwe etiquette rond het gebruik van social media. 
Samen kunnen we daar misschien een aanzet toe geven. Dank alvast.

https://www.bnr.nl/…/uitvaarten-ontploffen-door-social-media

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Panty's

Panty's?

Om nog maar even bij de kleding te blijven, elke zomer is het dezelfde discussie: Panty's of niet bij een uitvaart.
Inmiddels laten we het van de temperatuur en het gezelschap afhangen. Boven de 25 graden is het een twijfelgeval, boven de 30 gaan we zonder. Niemand heeft er iets aan als we flauwvallen. Maar als we vermoeden dat het hele gezelschap panty's aanheeft, doen we panty's aan. Soms laat ik het erop aankomen en stop ik een paar in mijn tas die ik dan last minute nog aan kan trekken. 

Jaren geleden heb ik gastlessen gegeven bij een opleiding voor uitvaartbegeleiding. De les ging over 'Wie je bent als uitvaartbegeleidster' en kleding speelt daar een grote rol in. Net als make-up, haar en sieraden.
Het is lastig want de uitvaart gaat niet over jou, maar je moet wel regie uitstralen. Opzichtige kleding is mijns inziens niet gepast, jij bent niet het middelpunt. Te onopvallend is ook niet handig, dan ziet niemand je staan.
Asymmetrische kleding en kapsels, daar blijven mensen op 'haken' en horen dan de speeches niet meer. 
Paarse haren leiden af evenals gekleurde panty's. Lichtroze, blauw en groen, het doet iets raars met je benen!
Kortom, als je geen uniform wilt dragen, is het af en toe best lastig. 

Geplaatst door: Barbara
    Labels:

zondag 19 november 2017

De arts met blauwe nagels

De arts met blauwe nagels

Van de week kwam ik toevallig eerder dan de huisarts aan bij de familie. Omdat ik niets mag doen tot de arts een verklaring heeft afgegeven dat meneer of mevrouw echt is overleden, zat ik een beetje te kletsen met de familie. 
Ze vertelden dat ze na heel veel gedoe met diverse huisartsen, nu een leuke hippe arts hadden! Ze noemden haar naam, ik kende haar niet en zou niet weten hoe te ze er uitzag.

Even later ging de bel. Er kwam een prachtige jonge vrouw binnen, gekleed in een glanzend shirt met idem hakje.
En wat zag ik? Ze had blauwe nagellak!  
Ze nam alle tijd voor het gezin, ze deed het duidelijk op haar manier en dat deed ze goed. 
Later heb ik er nog even over nagedacht; ik gok dat mensen aanstoot nemen aan mijn tenen als ik ze blauw zou lakken, dus ik doe het maar niet. Cliënten zeggen vaak dat ze ons goed gekleed vinden. Als je verdrietig bent, vind je donkere kleuren en rustige dessins vaak fijner dan fel en vrolijk. Omdat ik geen zin heb om me de hele dag te verkleden, is mijn 'werk'-kleding vaak ook mijn 'privé'-kleding en zijn blauwe nagels niet handig.

Maar zij kon het hebben, het stond haar goed!

Geplaatst door: Barbara

zondag 19 november 2017

Voorgesprekken

Voorgesprekken

Vandaag even een serieus onderwerp: Voorgesprekken. 
Veel mensen bellen naar ons om hun uitvaart te bespreken. 
Wij maken een onderscheid tussen 'wens-' en 'voor'gesprekken.

Bij wens-gesprekken is er nog geen sprake van een overlijden. Hier gaat het om mensen die hun zaakjes voor elkaar willen hebben, mensen die kinderen hebben die ruzie maken, mensen met kinderen met een beperking, mensen die alleen wonen en zoveel mensen meer.... Iedere 5 jaar krijgen deze mensen een briefje met de vraag of ze het gesprek willen updaten. Niet alleen handig als je wensen veranderen, maar ook omdat er soms dingen wijzigen in de uitvaartbranche.

Bij voor-gesprekken is er sprake van een naderend overlijden. 
Moet je een uitvaart nou helemaal dichttimmeren? 
Soms wel; ik herinner me een uitvaart van een man die uit een streng gelovig milieu kwam, maar zelf een 'niet religieuze' uitvaart wilde.
Maar meestal probeer ik dat tegen te houden, de nabestaanden moeten de gelegenheid krijgen om hun eigen invulling te geven en daarmee op een fijne manier afscheid te nemen. Maar het is aan degene die gaat overlijden, hoever dat kan gaan. Dat is voor ons soms een lastig paadje om over de manoeuvreren...

In beide gevallen is het fijn voor de nabestaanden als de grote beslissingen als 'begraven' of 'cremeren' ergens vastliggen, als er een goed adressenbestand klaarligt en een recent testament. Je bespaart je nabestaanden daarmee een hoop ellende!
Bij alle uitvaartondernemers zijn dit soort gesprekken vrijblijvend. Hoe het verder gaat bij collega's weet ik niet, maar bij ons krijg je een draaiboekje en een begroting. Het boekje kan je bespreken met de kinderen, die kunnen dan nog zeggen of ze zich er in kunnen vinden of dat er nog dingen moeten wijzigen. 
De ervaring leert dat de meeste mensen rust vinden als het is geregeld en gezinnen consensus bereiken, waarmee een hoop stress kan worden vermeden!

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

Zwarte Kraai

Zwarte Kraai

In het vliegtuig terug uit Italië zat ik een liefdesverhaal te lezen wat zich afspeelde in Florence. Het verhaal ging over een onmogelijke liefde; de 2 huizen van de geliefden leefden in onmin. Toen brak de pest uit, iedereen overleed en de liefde zegevierde!
In het echt zijn er in de 14e en 15e eeuw zo'n 25 miljoen mensen aan 'de zwarte dood' overleden, dat was echt een massale sterfte.

In het verhaal kwam een pestdokter voor die een masker droeg met een soort snavel. 
Die artsen bestonden vroeger echt. In de snavel zaten geurstoffen. Men geloofde dat de pest zich verspreidde door slechte lucht en je met welriekende stoffen besmetting tegenging. Doktoren, maar ook degenen die de lijken moesten ophalen en begraven, droegen tevens een alles omhullend zwart pak om hen te beschermen. Tenslotte hadden ze een stok, waarmee ze de zieke of overledene konden aanraken in plaats van met hun handen.

In Venetië zie je die maskers terug met carnaval en ons woord 'zwarte kraai' komt er vandaan.
Misschien een leuk 'weetje'!

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

Pompeï

Pompeï

De afgelopen week was ik in Italie, een rondreis in Napels en de hak van Italie. Even cultuur opsnuiven en genieten van de Italiaanse sfeer. 
Veel steden zijn gebouwd op resten van de oude stad, Rome heeft zelfs 7 lagen, waardoor er veel uit de oudheid eigenlijk voor altijd begraven ligt.
Pompeï is een uitzondering, omdat er op die stad toevallig niet werd gebouwd. Het werd landbouwgebied, wat maakte dat Pompei eeuwen later een bekende plek werd: Het werd per ongeluk ontdekt toen 150 jaar geleden iemand een huis wilde bouwen op het land en een put wilde graven. 

Pompeï werd in 79 na Christus bedolven onder as en puimsteen, na een uitbarsting van de Vesuvius. Met Pompeï zijn 5 steden bedolven, maar de andere 4 liggen onder nieuwe steden en liggen voor altijd verborgen.

Pompeï was geen grote plaats, zo'n 8000 inwoners, en er is nu iets meer dan de helft opgegraven. De as en puimsteen vormden een perfecte conserveringslaag en in de laag zijn veel 'lichamen' gevonden. Dat zijn nu holtes, de lichamen zijn in de hitte grotendeels verdampt, en die holtes worden opgevuld met gips om de contouren weer zichtbaar te maken. 
De bewoners hebben de vulkaanuitbarsting niet zien aankomen. Toen de as 30 kilometer hoog de lucht inging en 3 dagen de zon verduisterde, probeerde mensen onder tafels ed. weg te duiken. Deze groep mensen is gevonden met hun handen voor hun gezicht om zich te beschermen.
Na drie dagen spuugde de vulkaan zwaveldampen en de mensen die de 1e dagen hadden overleefd, kwamen alsnog om. Deze mensen raakten bewusteloos door de gassen en liggen als het ware te slapen.

Mocht je ooit in de buurt zijn, dan is het bijzonder om langs te gaan. Pompeï laat het dagelijkse leven zien van die tijd, met al z'n glorie en helaas ook zijn ondergang.

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

Wat moet je doen als een reisgenoot plotseling overlijdt in het buitenland?

Wat moet je doen als een reisgenoot plotseling overlijdt in het buitenland?

OVERLIJDEN IN HET ZIEKENHUIS
Verzekerd? 
Bel het alarmnummer van de eventuele reisorganisatie en de reisverzekering. Deze organisaties gaan zorgen voor de benodigde papieren voor de repatriëring: een overlijdensacte en een ‘laissez-passer’. Het papierwerk is heel ingewikkeld, je kan dat beter aan de specialist overlaten. In overleg met hen kan je beslissen om ook de ambassade in te schakelen. Zij kunnen zich eventueel garant stellen voor de kosten en een tolk beschikbaar stellen.

Niet verzekerd? 
Schakel een professioneel repatriëringsbedrijf in. Dit is makkelijker in verband met de taal en zo’n bedrijf kan de zaken sneller en beter regelen. De volgende stap is een uitvaartondernemer in Nederland te kiezen, die samen met bovenstaande organisaties, zorgt voor de repatriëring.
Het paspoort of liever een kopie van het paspoort moet bij de overledene blijven, maar neem sieraden en waardevolle zaken zelf mee.

OVERLIJDEN BUITEN HET ZIEKENHUIS
Wanneer iemand buiten het ziekenhuis overlijdt, moet eerst een arts worden gewaarschuwd. Vervolgens geldt hetzelfde als in het geval van overlijden in een ziekenhuis.

DOOR EEN ONGELUK OF MISDRIJF
Als er sprake is van een ongeluk of misdrijf, moet zowel een arts als de politie worden gewaarschuwd. Meestal zal het lichaam in beslag worden genomen om onderzoek te verrichten. Na dit onderzoek zal het lichaam worden vrijgegeven en kan het normale proces worden gevolgd.

TERUG NAAR NEDERLAND
Voor vervoer naar Nederland wordt het lichaam van de overledene vaak gebalsemd, dit is afhankelijk van het land waar iemand is overleden. Het vervoer naar huis gebeurt per auto of vliegtuig. 
Het lichaam wordt meestal in een zinken kist gelegd die volledig wordt afgesloten. Vervolgens wordt het geheel in een houten kist geplaatst. Vaak wordt de kist verzegeld. Je kan zelf vooruit reizen om in Nederland de uitvaart voor te bereiden, maar je mag ook bij de overledene blijven. 
De overledene wordt ontvangen in het mortuarium van Schiphol. 
De uitvaartondernemer in Nederland zal zorgen voor vervoer naar uw woonplaats. Het luchthavenpastoraat zorgt ervoor dat de mensen die je op komen halen onder begeleiding langs de douane kunnen om je op een rustige plek te ontmoeten. Ook begeleiden de medewerkers je bij het afhalen van de koffers en afhandeling bij de douane. Deze dienstverlening is gratis en niet gebonden aan een kerkelijke achtergrond.
Bron: uitvaart.nl

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

Rollen binnen het gezin

Rollen binnen het gezin

Vorige week had ik het over de diverse rollen binnen het gezin. Bij een grote gebeurtenis als een uitvaart, komen die rollen terug, vaak uitvergroot.
De oudste zoon die altijd alles bepaalt. De middelste die de kudde altijd bij elkaar wil houden. De jongste die veel minder dan de oudste heeft moeten knokken voor dingen en ervan uitgaat je altijd overal recht op hebt. De dochter die het idee heeft dat niemand naar haar luistert en zich altijd miskent voelt. De stille zoon, die soms gewoon wordt overgeslagen.

Zoveel mensen, zoveel verschillen.... Maar binnen een gezin ben je of je het nou wilt of niet verbonden. Omdat je nou eenmaal broers en zusjes bent, omdat je een historie deelt en hopelijk van elkaar houdt. En binnen die verbinding heerst een hiërarchie, of je nou wil of niet. 
Voor ons als uitvaartbegeleiders is die rolverdeling belangrijk.
Want ieder is voor ons even belangrijk, maar met ieder heb je een ander contact. Het is belangrijk om direct de 'leider' eruit te halen, maar voor de 'verzorger'. Vaak is de leider je contactpersoon, maar de verzorger degene die alles uiteindelijk regelt. De stille en de branieschopper, dat zijn vaak de mensen die de meeste zorg nodig hebben. En de koude kant zorgt voor de opvang eromheen.
Wat is het toch een mooi vak!

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

Rollen binnen het gezin

Rollen binnen het gezin

Vorige week had ik het over de diverse rollen binnen het gezin. Bij een grote gebeurtenis als een uitvaart, komen die rollen terug, vaak uitvergroot.
De oudste zoon die altijd alles bepaalt. De middelste die de kudde altijd bij elkaar wil houden. De jongste die veel minder dan de oudste heeft moeten knokken voor dingen en ervan uitgaat je altijd overal recht op hebt. De dochter die het idee heeft dat niemand naar haar luistert en zich altijd miskent voelt. De stille zoon, die soms gewoon wordt overgeslagen.

Zoveel mensen, zoveel verschillen.... Maar binnen een gezin ben je of je het nou wilt of niet verbonden. Omdat je nou eenmaal broers en zusjes bent, omdat je een historie deelt en hopelijk van elkaar houdt. En binnen die verbinding heerst een hiërarchie, of je nou wil of niet. 
Voor ons als uitvaartbegeleiders is die rolverdeling belangrijk.
Want ieder is voor ons even belangrijk, maar met ieder heb je een ander contact. Het is belangrijk om direct de 'leider' eruit te halen, maar voor de 'verzorger'. Vaak is de leider je contactpersoon, maar de verzorger degene die alles uiteindelijk regelt. De stille en de branieschopper, dat zijn vaak de mensen die de meeste zorg nodig hebben. En de koude kant zorgt voor de opvang eromheen.
Wat is het toch een mooi vak!

Geplaatst door:
    Labels:

woensdag 05 juli 2017

Je of U?

Je of U?

Als je gevraagd wordt voor een overlijden, komt dat moment dat je voor het eerst op de bel drukt. Je weet niet om wie het gaat, wie de naasten zijn, wat de wensen zijn, wat de situatie is... alles is variabel en dat is altijd weer spannend.


Het lastige is dat de overledene verzorgd moet worden en je eigenlijk best snel al een aantal zaken moet regelen: Misschien willen er mensen helpen met de verzorging, blijft iemand op bed of wordt iemand gelijk in de kist gelegd, blijft iemand thuis of niet? 


De eerst uren scan je onwillekeurig de mensen die aanwezig zijn en zij jou. Wie wordt je aanspreekpunt, maar ook wie regelt in dit gezin alles achter de schermen? Wie heeft een grote mond, maar een klein hartje? Wie voelt zich altijd miskent? Hoe zit het met de 'koude' kant? In ieder gezin is een rolverdeling, vaak net als hoe het vroeger was. 


Na een tijdje vraag ik eigenlijk altijd of het goed is om te tutoyeren, of om in ieder geval mij bij mijn voornaam te noemen. Daarmee verklein je de afstand tot elkaar, het is toch een hele intiem week tijd die je met elkaar ingaat. 
Sommige mensen blijven 'u'; vaak zijn dat oudere mensen. Het voelt van mijn kant onbeleefd, ook al zeggen ze hun voornaam.
Maar laatst waren er jonge mensen die het fijn vonden als ik 'u' bleef zeggen. Prima natuurlijk, maar de afstand was die week moeilijk te overbruggen. Wonderlijk hoe zo'n klein facet, zoveel invloed heeft.

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

Dieren in de rouw

Dieren in de rouw

Wist je dat dieren kunnen rouwen? 
Vooral honden, die kunnen vaak dagen onder de kist blijven liggen bij hun baasje. Ze eten niet, willen niet uit, zijn echt helemaal van slag. Ik heb wel eens 2 hondjes in de vensterbank bij de overledene zien liggen. Ze zijn er blijven liggen tot de uitvaart, en dat lag niet echt comfortabel.
Soms is er een hond die het eng vindt en die de kamer juist niet in wil. Kortom, nogal menselijke reacties.

Poezen hebben iets tuttigs. Die lopen om de kist heen alsof het hun niets doet.

Toen ik een keer bij mensen was met een papegaai was ik erg benieuwd. De familie zei dat hij van slag was, omdat hij normaal gesproken de hele dag zat te kletsen en nu doodstil was. 

Van zwanen is bekend dat ze rouwen om hun partner, ze 'huwen' maar 1 x in hun leven. Maar ook zij nemen afscheid.

Het leert mij om niet alleen rekening te houden met de gevoelens van de nabestaanden, maar ook van de dieren in hun omgeving.

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

Verslingerd aan bloemenhagen

Verslingerd aan bloemenhagen

Ik blijf nog even bij de bloemen, Ik hou van bloemenhagen. Mensen uitdragen door een haag van mensen van wie ze hebben gehouden, ik vind het altijd weer indrukwekkend. Als al die mensen bloemen vasthouden, ziet het er zo mooi uit!

Hagen zijn mooi en handig. Het is een mooie manier om alle bloemen van binnen naar buiten te dragen. Maar het levert soms ook rare problemen op. 
Als we bloemen uitdelen aan de genodigden (de lichte boeketten voor de dames, de zware stukken voor de mannen) zijn er altijd mensen die het niet willen aannemen. Dat mag uiteraard, maar soms willen mensen perse hun eigen boeket. Maar wij hebben geen idee wie welke bloemen heeft meegenomen. Als iemand dan ineens een snoekduik neemt naar haar 'stuk' is het opgelost. Maar soms zijn mensen echt een beetje gepikeerd.

Laatst waren er meer dan 150 bloemstukken en boeketten en ik was speciaal ingehuurd om dat mooi neer te leggen. Ik ben niet van de solostukken, ik probeer altijd mooie toeven of een mooie rand te maken, het liefst op kleur. Dat is best lastig omdat je van te voren niet weet hoeveel bloemen er komen en hoe ze eruit zien.
En in mijn ijver om dat te doen, zorgde ik dat alle kaartjes onderop lagen. Veel mooier, maar ondoenlijk als je je eigen boeket zoekt wat bezorgd is in de kerk, maar wat je zelf nog nooit hebt gezien. Gelukkig waren de meeste mensen het met me eens dat het zonder kaartjes veel mooier was.

Bij een crematie moet je kiezen of je de bloemen op het bloembed wilt leggen of dat je ze wilt meenemen naar huis. Soms worden de bloemen op het graf van een andere dierbare gelegd. 
Wanneer het om een begrafenis gaat, gaan de bloemen mee voor op het graf. Wat dan mooi kan zijn is om een open bloemenwagen voorop te laten rijden!

De linten en kaarten halen we uiteindelijk altijd van de bloemen af, die gaan in een mooi zakje in de herdenkingsdoos die de nabestaanden krijgen na afloop.

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

Tips over bloemen

Tips over bloemen

Bloemen zijn fijn op een uitvaart, ze zijn mooi, ruiken vaak lekker en bieden troost! Maar bloemen leveren ook vaak logistieke problemen op, vandaar een paar tips:

Als het gaat om een begrafenis, bestel dan een bloemstuk wat gestoken is op schuim. Het is vaak niet veel duurder dan een groot boeket, maar je kan het water blijven geven. Bij een beperkt budget is een plantje ook een mooi idee. 
Na het sluiten worden alle bloemen op het graf gelegd en als het goed wordt verzorgd, kan het weken mooi blijven.

Je kan vragen aan de bloemist om munt in het bloemstuk te doen, dat ruikt heerlijk!

Bloemen in een vaas... fijn voor bij mensen thuis, maar heel lastig op een uitvaart. De vaas kan breken, water kan niet mee in de rouwwagen, kortom: liever niet.

Wordt er gevraagd om 1 bloem mee te nemen? Haal deze dan uit het plastic, dan vormt jouw bloem samen met alle andere bloemen een mooi boeket.
Datzelfde geldt voor boeketten, bloemen komen veel beter uit zonder papier en plastic. 

Sommige bloemstukken zijn zo groot... het is net of de afzender zichzelf belangrijk wil maken. Die stukken zijn zwaar en kunnen we eigenlijk niet goed vervoeren. Sommigen stukken zijn zo hoog dat ze niet in de rouwwagen passen en laatst was er een stuk wat uit delen bleek te bestaan en door 4 mensen moest worden gedragen! 

Als u een wat groter budget heeft, bestel dan bloemen voor op de uitvaart en bloemen voor de week of de maand erna. De nabestaanden zijn daar heel erg blij mee!

Geplaatst door: Barbara

woensdag 05 juli 2017

De oom die wilde spreken

De oom die wilde spreken

Het zou een mooi afscheid worden, we hadden met elkaar hard gewerkt aan een afgewogen geheel. De verhalen waren op elkaar afgestemd, zodat niemand elkaar zou overlappen. De muziek was uitgezocht door de sprekers, hun muziekkeuze zou terugkomen in het verhaal. En tijdens de muziek zouden foto's worden getoond van de periode waar het verhaal over ging.
Mooier konden we het niet maken en de familie was trots op dit eerbetoon aan hun vader.

En toen meldde zich vlak voor de uitvaart nog een oom, hij wilde ook graag spreken. Ik waarschuw altijd dat als je een afscheid zo voorbereid als we hadden gedaan, een 'losse' spreker inbreuk kan maken op het geheel. De familie wilde het ook eigenlijk niet, maar wilde hun oom ook niet voor het hoofd stoten. Na wat geschipper stemden ze toe in een kleine bijdrage van maximaal 1 A4tje. 

Je voelt het al, oom kwam op en 5 vellen papier en een eindeloos en oninteressant verhaal volgde. Hij sprak voor zichzelf en genoot van het moment. We hadden hem expres na de 1e (goeie) spreker geplaatst, opdat hij, als het niet goed zou gaan, een beetje in de vergetelheid zou raken tijdens de rest van het afscheid. Wat gelukkig ook gebeurde.

Ik hoop dat ik aan jullie kan overbrengen dat je op heel veel manieren een fijn afscheid kan maken, ik probeer daar af en toe voorbeelden van te geven. Het is goed als het echt is, in welke vorm dan ook. 
Maar mensen die spreken om zichzelf te horen, zijn in alle gevallen storend. Iedere uitvaartbegeleidster is bereid om dit soort sprekers vriendelijk te vertellen dat spreken helaas niet mogelijk is. Dan hebben wij 'het gedaan' en wij vinden dat niet erg. Maak er gebruik van!

Geplaatst door: Barbara

maandag 01 mei 2017

Over de doden niets dan goeds

Over de doden niets dan goeds ...

Een tijdje terug zaten er 3 kinderen aan tafel.
Hun vader was overleden en we zaten bij elkaar om de uitvaart te regelen.

De sfeer was geladen, je voelde dat er van alles in dit gezin speelde.
Soms kan je het beter laten, dingen van vroeger zitten soms zo diep, die krijg je niet opgelost in een paar dagen.
Maar in dit geval kreeg ik de indruk dat het de hele week zou gaan overheersen en ik besloot om er maar gewoon naar te vragen. 


Het bleek dat vader een ingewikkelde man was geweest.
De kinderen hadden niet het idee dat hij van hen had gehouden, hij had een harde hand gehad en niet alleen bij hen maar ook bij hun moeder.
Ze vonden het lastig om dat tegen me te zeggen; 'over de doden niets dan goeds'... 
Ik was blij dat het op tafel lag, het was te groot om te negeren.
De kinderen vonden dat hij wel een keurige uitvaart moest krijgen, maar niet meer dan dat. 
Toen ik opperde dat ik zijn levensverhaal zou kunnen vertellen, dan hoefde verder niemand te spreken, vond iedereen dat een goed plan.

Omdat ik gegevens nodig had over zijn leven, zijn we daar apart een keer voor bij elkaar gekomen.
Wat bijzonder was, dat tijdens dat gesprek waar alle puzzelstukjes samenkwamen, duidelijk werd waarom hij zo hard was geworden.
Het was geen excuus, maar voor de kinderen werd het wat beter te begrijpen. 

Het werd een kleine uitvaart met de kinderen, hun gezinnen en wat mensen uit het verzorgingshuis.
Het verhaal is verteld, ook over zijn 'harde hand', maar ook over 'het waarom'.
En daarmee was het goed.

Geplaatst door: Barbara

maandag 01 mei 2017

Het kikkertje

Het kikkertje

Als er is gekozen voor een begrafenis, wordt het graf al een paar dagen van te voren gedolven.
De beheerder legt er een afdekplaat overheen en op de dag van de uitvaart haalt hij dat eraf en maakt het graf netjes......

Nadat de dragers kist op het graf hadden geplaatst en de familie nog had gesproken, kwam er ineens een geluidje uit het graf; een plof geluidje.
De dochter hoorde dat en boog zich voorover: "Een kikker" riep ze, "er zit een kikker in het graf!"
Vervolgens riep ze dat de begrafenis niet door kon gaan vanwege de kikker... stel dat die onder de kist terecht zou komen!

Gelukkig bleef de beheerder kalm en legde uit dat er wel vaker diertjes in een graf vallen.
Het afdekluik sluit niet overal naadloos aan. Hij had al een keer een muisje gevonden en zelfs een keer een egeltje. 
Onderin het graf worden altijd een paar zandhoopjes gelegd.
Daar komt de kist op te staan en de hoopjes laten ruimte om de gebruikte touwen onder de kist uit te kunnen halen.
En soms dus een beestje. De beheerder haalt ze liefdevol uit het graf voordat het graf wordt gesloten.

De familie was gerustgesteld en de dragers lieten de kist extra zachtjes dalen in het graf.

Geplaatst door: Barbara

maandag 01 mei 2017

Het schilderij

Het schilderij

Toen ik bij de familie binnenkwam, hingen de muren vol met prachtige moderne schilderijen.
Ik vroeg me af of het van een bekende kunstenaar was die ik niet kende, of dat meneer het zelf had geschilderd.
In dat laatste geval hoopte ik dat de familie ervoor zou kiezen om een van de doeken op de kaart te zetten. 

Bij het bespreken van de kaart koos de familie voor een kaart met alleen tekst.
Het was een nogal standaard tekst en daar liepen ze uiteindelijk een beetje op vast.
Toen ik vertelde dat ze het ook heel persoonlijk zouden kunnen maken met een van de schilderijen op de voorkant, was het hele probleem opgelost.
De afbeelding vertelde alles en een korte tekst met de uitnodiging voor het afscheid maakte het helemaal af. 
De drukker heeft het ingescand en prachtig full colour gedrukt over de hele voorkant van de kaart.
Bij het openen van de enveloppe wist je gelijk dat het over meneer ging en menig genodigde heeft de kaart in de boekenkast staan. 

In de ruimte waarin we het afscheid hadden georganiseerd, hadden we alle schilderijen opgehangen die er in huis hingen en de diverse beelden die hij had gemaakt, stonden op sokkels in de ruimte. 

Veel genodigden hadden geen idee dat hij zoveel mooie dingen had gemaakt, het overzicht van alle werk was echt prachtig!

Geplaatst door: Barbara

maandag 01 mei 2017

Digitale Nazorg

Digitale Nazorg

Omdat uitvaartmensen alleen op zondag vrij zijn, is bijscholing, netwerken etc. altijd op zondag gepland.
Ik ben lid van het NU (Netwerk Uitvaartvernieuwers) en de branche organisatie BGNU.
Een druk pakket dus, waar ik niet altijd heen kan. 
Maar het is op dit moment rustig in uitvaartland en afgelopen zondag ben ik weer eens gegaan:
Ik viel met mijn neus in de boter. Het ging over Digitale Nazorg. 

Een belangrijk item waar nabestaanden nog wel eens tegenaan lopen: het digitale leven van de overledene.
Stel je kind heeft een ongeluk gehad met de fiets en is overleden.
Je wilt heel erg graag alle informatie over haar laatste dagen met vrienden en vriendinnen en probeert haar telefoon.
Maar deze is afgesloten met een code... idem haar laptop. Dat is echt vreselijk.

Nu is er een dienst van mensen die bij de politie werken en die met toestemming van de staat helpen bij het oplossen van dit soort zaken.
Soms kunnen ze nog voor de uitvaart helpen, bijvoorbeeld als de nabestaanden muziek willen draaien van de play-list van de overledene. 
Daarnaast zijn deze mensen een site gestart voor het beëindigen van allerlei computeractiviteiten na overlijden. En het digitaal maken van oud analoog materiaal. Top!

Kijk op www.digitalenazorg.nl voor meer informatie.

Geplaatst door: Barbara

maandag 01 mei 2017

Hospice C'est La Vie

Hospice C'est La Vie

We hebben sinds vandaag een nieuw hospice in het Gooi, het 'C'est La Vie Huis' aan de Rijksweg 2 in Naarden.
Het pand waar vroeger notariskantoor Meijer Steins Bisschop zat, is grondig verbouwd en de tuin is helemaal opnieuw aangelegd.

De verpleging wordt gedaan door Buurtzorg en de verzorging door vrijwilligers vanuit het hele Gooi.
Ik hoop dat mensen zich er thuis zullen voelen, het huis heeft een fijne sfeer. 

Wist je dat ieder hospice een ritueel heeft voor de uitgeleide?
Wanneer een bewoner komt te overlijden wordt er een kaars aangestoken in de hal. 
Wanneer de overledene wordt uitgedragen naar de rouwwagen, wordt stilgehouden bij de kaars. 
Er wordt een tekst of gedicht voor gelezen wat speciaal voor de overledene is uitgezocht en daarna wordt de kaars gedoofd.
Mooi, waardig en respectvol. Zowel voor de overledene en de naasten, maar ook voor de mensen van het hospice. 
Ook zij nemen afscheid van iemand waar ze intensief voor hebben gezorgd.
Meer informatie kan je vinden op www.cestlavie-huis.nl.

Veel succes!

Geplaatst door: Barbara

maandag 01 mei 2017

Begraven als het vriest, kan dat

Begraven als het vriest, kan dat?

De afgelopen weken heeft het af en toe gevroren en elk jaar weer vragen mensen dan hoe het dan gaat met begraven. Kan dat wel bij strenge vorst?

Op de meeste begraafplaatsen hebben ze matten, ze lijken op de blauwe matten die worden gebruikt bij gymnastiek.
Hier zijn ze groen en de beheerder van de begraafplaats legt een matten op de plaatsen waar nieuwe graven zullen komen.
Deze matten beschermen de grond tegen de ergste vrieskou. 
Bij strenge vorst bevriest soms de bovenste laag van de grond nog tot zo’n 15 cm diep.
Een graf wordt bijna altijd gegraven met behulp van een graafmachine en die machine komt daar makkelijk doorheen. Begraven kan dus hier altijd. 

Wat wel anders is bij vorst, is dat de graven worden gedolven met een graf ertussen.
Waar normaal gesproken wordt begraven ‘op rij’, dus iedereen keurig naast elkaar, wordt nu steeds 1 plek open gelaten.
Die plek wordt weer ingevuld als de vorst uit de grond is.

In landen waar het langdurig vriest in de winter, kan dit niet.
In Scandinavie moet er soms weken gewacht worden tot de uitvaart kan plaatsvinden.
In de Alpen hebben boerderijen hoog in de bergen altijd een kist op zolder staan.
Mocht er iets gebeuren, dan kan de overledene altijd respectvol in de kist worden gelegd.
De kist wordt dan weer op de zolder geplaatst waar het koud is en bij de eerstvolgende mogelijkheid begraven.

Geplaatst door: Barbara

maandag 27 februari 2017

De NVVE

De NVVE

Iedereen weet dat hij eens zal sterven. Wanneer dat zal zijn, weet niemand. En ook weet niemand hoe dat zal gebeuren. Wat de meeste mensen wensen, is na een gezond leven op hoge leeftijd rustig in hun slaap overlijden. Soms is de werkelijkheid echter anders. 

Velen hebben een mening over het levenseinde. Vaak wordt gezegd: "Als ik niks meer kan, ga ik liever dood". 
Er zijn nog altijd mensen die denken dat je tegen die tijd de huisarts een seintje geeft en die komt de volgend dag met een spuitje. Natuurlijk is dat niet zo, nog los van het feit dat een arts daar zelf een afweging in moet maken, is euthanasie een proces wat zorgvuldig moet worden doorlopen zoals vastgelegd in de wet.  
Het is goed om eens met de huisarts te gaan praten hoe hij of zij tegenover euthanasie staat. Bespreek dat al vroeg, als er nog helemaal niets aan de hand is, dan weet de arts dat u het echt meent. Dat heet 'dossier' opbouw en is belangrijk om te regelen.

De NVVE (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig levensEinde) kan je alle informatie over geven over euthanasie, maar ook over wilsverklaringen zoals het euthanasieverzoek bij dementie en het behandelverbod. Zij hebben, tegen een kleine vergoeding, de juiste documenten waarin u e.e.a. kan vastleggen, met een handleiding hoe u die zelf in kan vullen.
De Levenseinder kliniek, verbonden aan de NVVE, neemt euthanasie verzoeken in overweging van mensen die om welke reden dan ook niet geholpen kunnen worden door hun huisarts.

Ik denk dat het heel erg bijzonder is dat we in Nederland euthanasie kennen en we er trots op mogen zijn dat we dat met zoveel zorgvuldigheid hebben omgeven. Dat we zoveel openheid kennen dat alle informatie over een vrijwillig levenseinde, in welke vorm dan ook, zomaar vrij verkrijgbaar is. En dat er consulenten zijn die ons oprecht en zonder oordelen kunnen adviseren....
Op www.nvve.nl vindt u alle informatie.

Geplaatst door: Barbara

maandag 27 februari 2017

Nog 1 keer over regeldingen

Nog 1 keer over regeldingen

Het is een saai onderwerp, maar ik heb het toch nog 1 keer over al die regeldingen, omdat ik in de praktijk zo vaak tegenkom dat het niet is gedaan. En wat voor een ellende daar vaak uit voor komt. En dat is dan bij overlijden, maar sommige zaken zijn ook handig bij verblijf in het ziekenhuis.

Dus bij deze alle 'saaie' dingen op een rijtje:

Het codicil is handig, een testament ook. Veel mensen denken dat alles wel goed zit omdat ze ooit in gemeenschap van goederen zijn getrouwd. Of omdat ze  jaren terug een testament hebben laten maken en dat vast nog allemaal ok is... De wet is zo vaak gewijzigd dat het zinvol is om er af en toe door een notaris naar te laten kijken. 

Regel een donorcodicil als u daarachter staat en regel eventueel papieren bij de NVVE voor wensen rond euthanasie.

Een goed adressenbestand. Als u de nabestaanden ellende wilt besparen, zorg dan voor 1 bestand wat klopt. De keren dat uit alle hoeken en gaten boekjes tevoorschijn komen..... meestal zwaar verouderd, waardoor alleen de naam nog klopt.

Maak een boekje waarin staat wie er moet worden gewaarschuwd i.g.v. nood, wat voor medicatie u gebruikt, waar de verzekeringen lopen, hoe de administratie werkt etc. Zorg dat iemand weet waar het ligt, zodat het gepakt kan worden in geval van nood. 
Vooral mensen die alleen wonen moeten dat doen, mocht u in het ziekenhuis terecht komen, dan kan iemand uw huishouden door laten lopen. 

Voor hen geldt tevens dat het handig is om te checken met de bank of dat goed geregeld is. Het kan handig zijn om iemand aan te wijzen die uw geld kan beheren als je dat zelf even niet kan.

Kortom, werk aan de winkel 

Geplaatst door: Barbara
    Labels:

maandag 27 februari 2017

Het codicil

Een codicil opstellen

Vorige week had ik het over vastleggen van zaken om anderen niet in de problemen te brengen. 

U mag zelf een codicil opstellen.

Het is handig omdat u het zelf makkelijk kan wijzigen. Zo’n codicil moet u met de hand schrijven, dateren en ondertekenen! Het is dan geldig als een officiële uitvaartcodicil. De door u gewenste opdrachtgever voor de uitvaart en een eventuele notaris moeten weten van het bestaan van dit codicil en waar u het heeft opgeborgen.

Wat mag u wel vastleggen in een codicil?
- Vanaf 12 jaar: toestemming geven tot orgaandonatie.
Online is dit regelen via www.orgaandonatie.nu

- Vanaf 16 jaar: de wensen m.b.t. de uitvaart

- Vanaf 18 jaar: andere zaken als 
de verdeling van kleding
specifiek omschreven sieraden, meubels en boeken.
Deze moet u dan dus stuk voor stuk beschrijven. 
(Raadpleeg de notaris bij kostbare stukken)

Wat mag u niet vastleggen in een codicil?
De verdeling van geld, onroerend goed en andere zaken mag je niet in een codicil regelen; daarvoor is een testament vereist. 

Hoe schrijft u een codicil?

Vorige week vertelde ik over een codicil, deze week zou ik daarop terugkomen. Hoe schrijft u nou een codicil?

U moet een codicil met de hand schrijven, dateren en ondertekenen. De tekst begint als volgt:

Ik, ….., [naam ….., geboren te …. op ….. thans wonende te ………], beschik bij codicil als volgt:

Ik vermaak aan ……………….. (personalia en adres, als mogelijk ook geboortedatum vermelden)

Praktisch gezegd houdt dat in dat u kunt bepalen: 
“Ik vermaak al mijn kleding aan De Kringloop 
ik vermaak mijn gouden schakelarmband en mijn gouden slavenarmband aan Marie Jansen, thans wonende ……”

U kunt ook in een codicil bepalen dat wat u vermaakt aan de verkrijger privé blijft, al is diegene getrouwd in gemeenschap van goederen. Dan voegt u de volgende bepaling toe:

“Ik bepaal dat deze making (of als het voor alle makingen in het codicil geldt: ‘ik bepaal dat alles wat ik in dit codicil vermaak’) niet zal vallen in een huwelijksgoederengemeenschap, waarin de verkrijger nu is gehuwd of te eniger tijd zal zijn gehuwd.”

Datum, handtekening
-----
Kleding kan als geheel worden gelegateerd. Sieraden, boeken, schilderijen moet stuk voor stuk worden gelegateerd. Dat laatste geldt ook voor de inboedel. Bij twijfel kunt u het beste bij de notaris een testament laten opmaken.

Geplaatst door: Barbara

maandag 27 februari 2017

Regel uw zaken als u alleen bent

Als je alleen bent

Vanavond hoorde ik weer een verhaal van iemand die alleen leefde en niets had geregeld. Hij had alleen, toen hij hoorde dat hij niet meer lang zou leven, zijn auto gegeven aan de tuinman.

Na zijn overlijden hadden collega's zijn uitvaart geregeld, omdat er verder niemand was. Althans dat dacht iedereen.... Tijdens het afscheid stormde een vrouw naar binnen en schopte een scene dat de collega's er met de spullen van meneer vandoor waren gegaan. Onbedoeld zaten zij ineens in een vechtscheiding en waar zij goed bedoeld hadden willen handelen, zaten zij ineens in de problemen. Het kwam weer goed nadat een notaris deze vrouw had weten te overtuigen van hun onschuld. 
Maar het is beter om dit soort dingen te voorkomen. Als u alleen leeft, zorg dan dat iemand uw zaken regelt als er iets gebeurt. En dat hoeft helemaal geen overlijden te zijn, maar wie doet de betalingen als u ineens een been breekt en in het ziekenhuis ligt? Wie haalt de ijskast leeg, wie zorgt er voor huis en haard?
Wie weet waar alle papieren liggen, wie er moeten worden gebeld in geval van nood, wat uw wensen zijn rond uw levenseinde en nadien?
U kan een levenstestament laten opmaken bij de notaris of de dingen beschrijven en neerleggen bij familie. Het is een rotklus, maar regel het, stop met uitstellen! Het scheelt een heleboel ellende voor familie en vrienden.

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 14 januari 2017

De watermethode

De watermethode

Enige tijd geleden werd mijn collega Mirelle Draaijer gebeld door iemand m.b.t de opbaring van een kindje geboren na een zwangerschap van 22 weken. Zij vertelde dat de verpleegkundige ziekenhuis had aangegeven het overleden kindje in het water te leggen. Mirelle belde mij, ik kende de methode niet. Ze is gaan zoeken en vond informatie bij Jeannet Admiraal, gespecialiseerd in uitvaarten van kinderen. http://www.kinderuitvaartbegeleiding.nl/un…/de-watermethode/

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 14 januari 2017

Koelen met gras

Koelen met gras

Twee weken terug vertelde is over het koelen met een koelplaat. 
Er wordt ook nog een andere methode gebruikt, hoewel ik dat zelf nooit doe, en dat is met gras.

Vroeger had men natuurlijk geen koelplaat. Dat was meestal ook niet nodig omdat je na 2 of 3 dagen al werd begraven. Je lag op bed en werd de dag van de uitvaart in de kist gelegd die de dag ervoor voor je was getimmerd. Het was wel vaak muf en warm in zo'n kamer en daarom werden er plaggen gras gestoken in de tuin en die werden met kluit en al onder het bed gelegd. Je kreeg dus eigenlijk een grasmat onder het bed. 

Nu wordt dat nog steeds gedaan en het gras wordt bespoten met Silicea D8 (gemalen bergkristal), aangelengd met rozemarijn-melk. 
Resultaat is een heerlijk frisse en vooral vredige kamer en onderzoek heeft uitgewezen dat de temperatuur in de kamer bij deze koelmethode minstens 1 graad koeler wordt.

---------

De volgende tekst komt van de website van Charon uitvaartbegeleiding, zij baren regelmatig op met gras en kunnen je er meer over vertellen: 

Zowel het gras, de rozemarijn, als het Silicea, een oplossing van fijngemalen Bergkristal, hebben een sterke verbinding met het licht.
Door de graszoden regelmatig goed te besproeien, minstens twee keer per dag, vindt er een actief verdampingsproces en fotosynthese plaats waarvoor warmte aan de omgeving wordt onttrokken. Het gras neemt de warmte op. Na de uitvaart kunnen de graszoden weer teruggelegd worden in het grasveld. Het groeit tijdens de opbaring ook gewoon door….

Door gebruik te maken van het natuurlijk koelen met graszoden helpen we de ziel van de overledene om rustig het lichaam te verlaten. De periode tussen sterven en uitvaart is belangrijk voor de overledene. Het eigenlijke loslaten van de ziel van het lichaam zou een proces zijn van drie dagen.

De gedachte dat de overledene in deze tijd terugblikt op zijn of haar lichaam is al eeuwenoud. Rozemarijn is al evenzolang een mystiek kruid. Het is het symbool van nagedachtenis, vertrouwen en bestendigheid. In het oude Egypte werden takjes rozemarijn op de graftombes van de farao’s gelegd om hen te helpen hun vroegere leven te herinneren. Rozemarijn brengt niet alleen geliefden in herinnering, maar ook de herinnering aan onze eigen ware weg…

Het was eeuwenlang traditie in Europa je gasten takjes rozemarijn aan te bieden als bewijs van liefde en vriendschap.Het biedt bescherming (van persoon of huis) tegen invloeden van buitenaf.

Silicium bekrachtigt de werking van rozemarijn in helderheid, inzicht en bescherming. Een koepel van omhulling en vrede is voelbaar rondom de overledene.

Op hele warme, zomerse dagen, kan eventueel extra gekoeld worden door emmers ijswater in de hoeken van de kamer neer te zetten of koelelementen of flesjes ijswater bij de overledene te leggen.

Geplaatst door: Barbara

maandag 05 december 2016

Plat opbaren

Plat opbaren

Als mensen overleden zijn, worden ze eigenlijk altijd plat op hun rug opgebaard, met hun handen op de buik. Waarom is dat eigenlijk, want het oogt soms heel onnatuurlijk.

Als mensen een paar dagen op bed of met open kist, mand of wade worden opgebaard, is het belangrijk om het lichaam zo mooi mogelijk te houden. 
De bacteriën die het lichaam 'tot stof laten overgaan' kunnen niet tegen kou, koelen is daarmee de meest simpele manier van conserveren. Onder het bovenlichaam of onder de kist komt een koelplaat van ongeveer 70 cm lang en 40 cm breed. Deze plaat wordt - 22 graden. Als het lichaam plat ligt, is het bereik van de koeling het grootst. (Over andere manieren van conserveren vertel ik volgende week).
Daarnaast telt de zwaartekracht. De huid trekt een beetje naar beneden. Het resultaat is vaak heel mooi, veel mensen zien er na een dag 10 jaar jonger uit.Wanneer je op je rug ligt, verdeelt de huid zich overal gelijk. Wanneer je op je zij ligt, zakt de huid ook, maar zal bijvoorbeeld de neus een beetje krom gaan staan.

We baren ook wel eens iemand op op de zij, vaak in de geliefde slaaphouding. Maar dat doen we alleen als de opbaar-periode kort is of als er kou op een andere manier bij het lichaam kan komen, bijvoorbeeld met een airco of in een mortuarium. Een scheve neus nemen de nabestaanden dan voor lief.

maandag 05 december 2016

DNA onderzoek

DNA onderzoek

Sinds een half jaar nemen wij, uiteraard met toestemming van de familie, een paar haren af van de overledene en doen die in een envelopje. Deze haren zijn tot een aantal jaren na dato bruikbaar voor DNA onderzoek. Hoe lang het bruikbaar is, is nog niet bekend.

Mocht er in de komende jaren bij de familie een ziekte worden ontdekt, waarbij het handig is om DNA te kunnen onderzoeken van andere familieleden, dan kan dat nu. Na overlijden is dit de laatste kans op het verzamelen van DNA. 

Een jaar terug zat ik te kijken naar een serie over forensisch onderzoek waarin werd verteld hoeveel er al kan op het gebied van DNA onderzoek. De volgende dag zijn we gelijk haren gaan afnemen, waarbij we de eerste keer de fout maakten om haren af te knippen. Na overleg met een gespecialiseerd laboratorium, bleek dat de wortels van de haren nodig zijn. Sindsdien doen we dat, waarna we op advies van het lab de haren in een papieren envelopje doen om het te bewaren. Het envelopje geven we aan de opdrachtgever van de uitvaart. Deze heeft daar ook officieel toestemming voor gegeven.
Er is nog bijna niemand die het doet, maar ik hoop dat iedereen zich snel bewust wordt van de nieuwe mogelijkheden van DNA onderzoek. Mocht je het zelf eng vinden om wat haren af te nemen, vraag het dan aan de uitvaartbegeleidster.

maandag 05 december 2016

Een kartonnen kist

Een kartonnen kist

Het klinkt gek, maar het gebeurt toch wel heel vaak dat mensen zeggen "doe mij maar in een kartonnen kist". En de nabestaanden nemen dat serieus, dus de vraag naar een kartonnen kist komt regelmatig voorbij. Toch heb ik er nog nooit een gebruikt en dat komt denk ik omdat ik daarover altijd in gesprek ga met de familie. 

Een kist, mand of wade is het laatste wat mensen van de overledene zien, het is de personificatie van die persoon, het 'laatste huis'. De nabestaanden zien dan een kartonnen omhulsel wat er in eerste instantie niet echt gezellig uitziet. Je kan er een spaanplaten kist omheen doen, dat omhulsel huur je, maar daar wordt het niet echt veel fraaier van. Je kan het karton beplakken, er zijn kunstenaars die er prachtige kisten van maken, maar meestal was dat niet het basis idee. 
Mensen kiezen vaak voor karton uit milieu overwegingen. Maar als ik vertel dat er veel kisten zijn die worden gemaakt van aangeplante bossen, dus duurzaam zijn en dat er veel verantwoorde manden zijn, dan werpt dat een nieuwe licht op de keuze van karton. Als u echt kiest voor karton, moet u dat uiteraard doen. Maar als u kiest voor karton vanuit milieu oogpunt, moet u er nog eens over nadenken.


maandag 05 december 2016

De dagboeken

De dagboeken

Een paar weken terug vond de uitvaart plaats van een oudere heer die 2 zonen naliet. De oudste zoon kwam uit een eerder huwelijk, de jongste zoon uit het huwelijk wat daarop volgde en beiden konden niet goed met elkaar overweg. De vechtscheiding dit na het eerste huwelijk was ontstaan had duidelijk haar weerslag gehad op deze mannen, ze waren beschadigd. 
Vaak komen emoties die onderhuids aanwezig zijn, naar boven ten tijde van een uitvaart en vaak is dat nogal explosief. Alles wordt uitvergroot, zo ook hier. Het knalde en knetterde en alles wat de afgelopen jaren was opgekropt, kwam eruit. Gek genoeg denk ik vaak bij dit soort explosies dat het goed is dat het gebeurt. Laat maar komen, dat ruimt op en klaart de lucht. Soms worden de onderlinge verhoudingen er beter van, soms zorgt het helaas voor een verdere verwijdering. 
Hier werd de lucht blauw, voor het eerst in 50 jaar! Voor het eerst spraken de mannen met elkaar. Wat voelde dat goed, en niet alleen voor hen!
Een paar dagen later vonden ze bij hun vader achter in de kast een stapel dagboeken. De hele scheiding had hij van zich af geschreven en de teksten logen er niet om. De zonen besloten om de boeken verder niet door te lezen, maar aan hem mee te geven. Dat vond ik zo'n mooi gebaar; het was heel respectvol naar hun vader en zij sloten daar een hele nare periode mee af. 
Het werd een prachtig afscheid en tevens een mooi begin van 'nieuw broederschap'.


Geplaatst door: Barbara

maandag 05 december 2016

Herdenkingsmiddag 2016

In de prachtige bossen bij Valkeveen ligt 'Tussen de Bomen' verscholen. Een mooie studio die ik af en toe mag huren voor een uitvaart of een herdenking. Zaterdag was herdenkingsmiddag en als altijd weer druk bezocht. 
We maken een gevarieerd programma met heel veel muziek en bijdragen van cliënten. Wat grappig was dat er een blaas-orkest kwam spelen wat buiten even in moest spelen. Mooie muziek en het zonlicht op de bladeren.... sprookjesachtig.

Bij ons mag iedereen worden herdacht, niet alleen zij die dit jaar zijn overleden. Er komen mensen die een dierbare herdenken die 30 jaar geleden al is gegaan, en er komen ook mensen die een paar weken terug iemand zijn verloren. Er is een serieus moment waarop de namen worden opgelezen en daarna is het luchtig met muziek en zang om het leven te vieren. Een fijne middag waarvoor ik ieder die er was, hartelijk wil danken.

maandag 05 december 2016

Afscheid thuis in de huiskamer

De huiskamer

Vorige week was er samenzijn in besloten kring in de huiskamer van een geliefde vader. Hij was overleden en de kinderen wilden graag een liefdevol klein afscheid. Toen ik voorstelde om het thuis te doen, keek iedereen mij verbaasd aan: "Kan dat dan?". Natuurlijk kan dat! Mits er een beperkt aantal mensen komt, is er heel veel mogelijk. 

De kinderen vonden het een geweldig idee en met vader in hun midden werden er herinneringen opgehaald. De zussen van meneer waren ook uitgenodigd en zij vertelden over hun leven vroeger als kind en hoe het leven was in de oorlog. Grappig om zoveel generaties bij elkaar te zien die het zo fijn vonden om elkaars verhalen te horen. De cateraar zorgde op de achtergrond voor een heerlijke lunch.
Na een paar uur hebben we meneer uitgeleide gedaan en hebben de kinderen en ik hem weggebracht naar het crematorium.

Later hoorde ik dat de zussen van meneer in het begin wat twijfels hadden, ze vonden het maar raar. Maar na die middag hadden ze besloten om het later ook zo te doen.
Een mooier compliment kan je niet krijgen.

maandag 05 december 2016

Thuis opbaren, praktische problemen

Thuis opbaren

Tegenwoordig worden mensen vaak thuis opgebaard in plaats van in een uitvaartcentrum. Het is intiemer, je kan 's nachts een stoel bijschuiven en kletsen. 
Je moet het uitaard willen en kunnen, als dat niet zo is is een uitvaartcentrum en dan met name een 24-uurs kamer een prima alternatief. Je krijgt dan de sleutel en hebt 24 uur per dag toegang tot een soort huiskamer waar de overledene ligt.

Maar thuis betekent soms 'op 4 hoog', soms een piep klein flatje, soms een lift waar je alleen met een brancard rechtop in kan..... 
Er zijn veel belemmeringen, maar tot nu toe is het nog altijd gelukt. 

Wel met een hoop complimenten voor mijn zorgteam die al die situaties moeten trotseren. Want als je met een kist geen bocht kan maken, moet de overledene soms uit de kist worden gehaald en met de brancard worden overgebracht naar de plaats waar hij of zij opnieuw in de kist wordt gelegd. Het heeft dus wat consequenties.

In Amsterdam gebruikt men een verhuislift of de brandweer, maar hier in het Gooi wordt een overledene met de hand (op een brancard) gedragen. Het zorgteam heeft dan ook gevraagd of we met hen rekening willen houden. Als iemand zwaarder is dan 80 kilo, gaan we voortaan wel trap af, maar niet trap op. 

Vorig jaar heeft de familie een deel van de tuinschutting verwijderd om achterom door de tuin uit te kunnen dragen, via de voordeur was door de krappe bochten geen optie.
En vorige week is een dame door 4 professionele dragers over de trap naar beneden gedragen omdat er geen andere mogelijkheid was om het huis uit te kunnen.

Maar waar het om ging, was gelukt. De familie was zo blij dat het mogelijk was!

donderdag 13 oktober 2016

Memory Lane

Memory Lane

Na het overlijden van moeder waren de kinderen tussen alle bedrijven door begonnen met het opruimen van hun ouderlijk huis. 'Memory lane' met koffers vol kindertekeningen op zolder, oude posters van hun jeugdhelden en dozen vol foto's van vroeger.
Foto's van hun ouders als baby, de foto's van het huwelijk, verliefde tijden en alles wat er in het leven voorbij komt.
Wat een mooie manier om afscheid te nemen, al die foto's door je handen laten glijden en herinneringen ophalen, samen met je zusjes. Ze besloten ter plekke om iets met de foto's te doen.

We hebben samen het afscheid samengesteld en de foto's speelden daarin een grote rol. Ik vind het altijd belangrijk dat er en rode draad is, dat het afscheid 'body' krijgt en niet van los zand aan elkaar hangt. We hebben de sprekers op de lijn van 'geboorte tot sterven' gezet en iedere spreker gevraagd een stukje van het leven te vertellen. Bij ieder stukje zat toepasselijke muziek en zaten de foto's die pasten bij het verhaal. 
Ze hebben hun moeder respect betuigd door haar verhaal te vertellen, haar leven wat zoveel heeft betekend voor zoveel mensen.

Ieder afscheid is anders, deze manier paste bij dit gezin.
Het is een mooi vak, mooi om iedere keer weer te proberen om te helpen een uitvaart zoveel mogelijk te laten passen bij de overledene en de naasten.

Geplaatst door: Barbara

donderdag 13 oktober 2016

Het briefje

Het briefje

Een paar jaar geleden overleed meneer Prinsen plotseling aan een hartaanval. Zij vrouw was volkomen overstuur en wist niet meer waar ze het zoeken moest van verdriet. 
Ze waren al 60 jaar getrouwd en hij kwam iedere vrijdag thuis met een bos rozen. Het enige wat iedere week anders was, was het briefje wat hij aan de rozen hing. Iedere week stond er iets anders op, altijd iets liefs.
Ze had alle briefjes bewaard, vanaf de allereerste roos. En juist nu, nu ze steun zocht bij de briefjes, kon ze het doosje waar ze in zaten niet vinden. Radeloos zat ze in haar stoel en zo trof ik haar aan.
Ze vertelde me over de briefjes, hun jaren samen, hoe fijn ze het hadden gehad en dat ze zo graag wilde dat hij thuis zou komen. Ze was bang dat dat niet zou lukken, want ze hadden een piepklein flatje.
Ik vertelde haar dat het wel kon, als ze het niet erg zou vinden dat we meneer op een brancard naar het kamertje zouden brengen en hem er ook zo weer uit zouden halen. De kist kon nl alleen maar rechtop naar binnen. Ze was er helemaal verguld mee en de rust keerde weer een beetje terug.
En precies op het moment dat ze zei dat ze het zo fijn vond dat hij thuis kon komen, dwarrelde er een briefje vanaf het keukenkastje naar beneden, zo voor haar voeten. Het bleek het laatste briefje wat hij had geschreven, ze had het opzij gelegd om later in het doosje op te kunnen bergen. Er is echt meer tussen hemel en aarde.....

Geplaatst door: Barbara

maandag 19 september 2016

Het verhaal van Nico

Naar aanleiding van het verhaal van vorige weel:
het verhaal van Nico

Subtitel: De mooiste handen van de wereld

Na de eerste schokkende dagen na jou overlijden sta ik op het punt de rouwkamer binnen te gaan waar jij ligt. Het is allemaal zo surrealistisch, te plotseling om het te willen begrijpen en te aanvaarden. Mijn zus, Gita en Ger hebben me inmiddels voorbereid op wat ik te zien ga krijgen. Mede daardoor schrik ik niet van wat ik zie, hoe jij in de mand ligt. Ook kan ik hierdoor op latere momenten andere mensen voorbereiden en begeleiden die afscheid van je willen nemen.

Wanneer ik voor de eerste keer, alleen, de rouwkamer binnenloop zie ik vooral jouw handen, zo mooi, zo krachtig, zulke slanke vingers en zo herkenbaar. Nooit had ik bedacht dat dat op deze manier zo duidelijk bij me binnen zou komen. En toch is het zo. Jij bent dood en ik leef.

Nu ik jouw handen hier zo zie, kan ik er niet van afblijven, wil ik je vingers strelen en kan ik mijn ogen er niet vanaf houden. Herinneringen en emoties knallen door mijn hoofd en lijf. Verstrengelde handen, verdriet, jij, die zegt dat mijn handen zo mooi zijn en op die van mijn vader lijken.

Ondanks de ongelooflijk trieste aanleiding is dit de manier om er nieuwe herinneringen bij te maken. Af en toe alleen bij jou te zijn en andere keren, samen met vrienden en familie afscheid van jou te nemen. Een toast met champagne bij jou op oudejaarsavond. Een toast op het leven en tranen om de dood. Triest, mooi en heftig tegelijk. Herinneringen waardoor later, zoals tijdens het schrijven van dit verhaal, de emoties komen en de tranen nog steeds over mijn wangen rollen.

Op de dag van jouw begrafenis ben ik wel 10 keer weggegaan bij jou en ook telkens weer teruggegaan, telkens met het idee dat ik voldoende afscheid had genomen. Maar elke keer toch niet in staat om het tast- en zichtbare los te laten. Na de zoveelste keer terug te zijn gegaan lukt dat heel even wel en wordt jouw mand door ons gesloten. Ik voel me heel even sterk. Sterk genoeg om jou zelf naar oud Eik en Duinen te rijden en even later familie en vrienden toe te spreken.

De herinneringen zijn gemaakt. Alhoewel ik dat nog niet besef worden de eerste stappen in het rouwproces genomen. Stappen die zonder het werk van Ger niet zo mooi en duidelijk genomen hadden kunnen worden.

Geplaatst door: Barbara

maandag 12 september 2016

Het verhaal van Gita

het verhaal van Gita

Mijn collega Gita schrijft regelmatig een nieuwsbrief, eigenlijk zoals ik berichtjes op Facebook zet. Alleen deze keer wat anders, omdat ze er persoonlijk bij betrokken was. Wat ze schrijft is iets wat ik graag met jullie wil delen omdat het een deel van het vak is, wat ongelofelijk moeilijk is, maar best regelmatig voorkomt. Ze vond het goed dat ik het hier opschrijf, omdat ze net als ik van mening is dat het goed is om te weten. Deze week het verhaal van Gita als uitvaartbegeleidster, volgende week het verhaal van Nico als weduwnaar.

--------

Mijn telefoon rinkelt. Ik zie dat het Nico is. Ik heb hem nog maar een paar uur daarvoor thuis afgezet na een paar dagen logeren bij een gezamenlijke vriendin. Als ik opneem hoor ik de van paniek doordrongen stem van mijn “kleine broertje”. “Gita, Yvonne heeft een auto-ongeluk gehad” “Hoe is het met haar” “Ze is DOOD !”

Mijn hoofd tolt. Ik wil schreeuwen, huilen, in katzwijm vallen, maar ik voel de verantwoordelijkheid als zus en als uitvaartonderneemster in me opwellen. Nico heeft iemand nodig om op te leunen. Hij wendt zich tot mij nu hij dreigt te verdrinken. Ik moet mijn eigen verdriet parkeren en handelen. In een roes pak ik mijn spullen en rijd naar hem toe.

De politie en de mortuarium-medewerkers raden allemaal af om Yvonne nog te zien. Ik vind persoonlijk dat dat nogal snel wordt gezegd, dus normaal gesproken controleer ik hun bevindingen altijd zelf. Ik kan dan een beschrijving geven aan de familie en hen de diverse opties schetsen, zodat zij hun eigen besluiten kunnen nemen. Nu ken ik Yvonne zo goed, dat ik niet weet wat ik moet doen. Ik sla op slot, ik kan niets meer bedenken. Ik wil haar wel zien, maar niet in de ergste staat. Ontredderd bel ik Barbara, een bevriende uitvaartonderneemster, die ik hoog heb zitten. Zij luistert naar mijn verhaal en mijn tranen, neemt me even aan de hand en trekt me uit het slop. Bel Ger. Hij gaat het voor jou beoordelen en als er nog iets mogelijk is, maakt hij het in orde.

Als Yvonne’s lichaam vrijgegeven wordt, haalt Ger haar op en brengt haar naar Nieuw Eykenduynen. Dat het dan al in de vroege avond is maakt niemand iets uit. Het team van Nieuw Eykenduynen staat klaar om Ger te helpen. Ger geeft aan dat hij denkt Yvonne’s handen toonbaar te kunnen maken. Ik geef het letterlijk uit handen en wacht in de stilte van de avond. Het is gek, want ik doe altijd mee bij een verzorging en nu sta ik daar zelf in tranen.

Als ik de kamer binnenloop waar de mand staat waar Yvonne in ligt, zie ik het ingepakte en daardoor wat vormeloze lichaam. Het lijkt wat uit verhouding. De mooie, grote handen van Yvonne liggen op haar buik, eraan zit haar enorme ring. Ze zijn geschminkt, want hoewel toonbaar, zijn ze ook gehavend. De eerste aanblik vind ik shockerend. Ik geloof het niet, ik wil het niet geloven. Maar dan gebeurt er na een tijdje iets prachtigs. Ik zie Yvonne in mijn herinnering haar handen bewegen en Yvonne komt tot leven.

Geplaatst door: Barbara

dinsdag 06 september 2016

Rouw, hoe zit dat precies?

Na de lezing in 2014/2015 zijn Tineke Rodenburg (rouw- en verliestherapeute) en Inge Obdeijn (rouw- en verliestherapeute voor kinderen) wederom bereid om een informatieve avond te verzorgen over alles wat komt kijken bij rouw.

Veel volwassenen denken dat het raar is wat ze voelen, maar tijdens de lezing blijkt het heel normaal te zijn. En rouw van kinderen lijkt veel op rouw van volwassenen, maar kinderen en jongeren moeten rouwen en zich tegelijkertijd ontwikkelen en dat blijkt ingewikkeld.

U bent van harte welkom op maandag 10 oktober van 19.30 – 21.00 uur in de Witte Kerk op de Koningin Wilhelminalaan 15 in Naarden. De toegang is gratis.
Aanmelden graag via 035-6910743 of .

(mensen uit het vak zijn van harte welkom, maar de lezing is niet specifiek voor hen bedoeld )

Deze lezing is een opmaat naar de jaarlijkse herdenkingsmiddag op zaterdag 5 november.

Veel mensen vinden het fijn om in ieder geval één maal per jaar in alle rust stil te kunnen staan bij
het overlijden van hun dierbare, daarom organiseert Alma Uitvaartzorg ieder jaar een herdenking.
Het team dat al jaren meewerkt aan deze middag, zorgt voor een sfeervol samenzijn waarbij wordt gezongen, verhalen worden verteld en waar dierbaren worden herdacht.

U bent van harte welkom bij ‘Tussen de Bomen’ aan de Valkeveenselaan 56b in Naarden.
De herdenking start om 16.00 uur en wordt rond 17.00 uur afgesloten met een drankje. De zaal is open vanaf 15.30 uur, de toegang is gratis.
Als u het fijn vindt om te komen, mail dan naar .

Vermeld in u mail met hoeveel personen u komt en of er kleine kinderen bij zijn.
Ook horen we graag wie u wilt gedenken en kort wie diegene voor u was. Uw dierbare zal die middag worden genoemd.

Er is een wand met rouwkaarten, als monument die middag om bij stil te staan. Mocht u het fijn vinden als ‘uw' kaart erbij komt te hangen, neem deze dan mee. De kaart neemt u ’s avonds weer mee naar huis.

Hartelijke groet, Barbara Alma 

Geplaatst door: Barbara

vrijdag 15 juli 2016

Wat te doen bij overlijden tijdens de vakantie in het buitenland

Wat moet je doen als een reisgenoot plotseling overlijdt in het buitenland?

 

Overlijden in een ziekenhuis in het buitenland

Verzekerd? Bel het alarmnummer van de eventuele reisorganisatie en de reisverzekering.

Deze organisaties gaan zorgen voor de benodigde papieren voor de repatriëring: een overlijdensacte en een ‘laissez-passer’. Het papierwerk is heel ingewikkeld, je kan dat beter aan de specialist overlaten.

In overleg met hen kan je beslissen om ook de ambassade in te schakelen. Zij kunnen zich eventueel garant stellen voor de kosten en een tolk beschikbaar stellen. Vanuit ieder land kan je bellen naar 0031-247247247.

Niet verzekerd? Schakel een professioneel repatriëringsbedrijf in.

Dit is makkelijker in verband met de taal en zo’n bedrijf kan de zaken sneller en beter regelen.

 

De volgende stap is een uitvaartondernemer in Nederland te kiezen, die samen met bovenstaande organisaties, zorgt voor de repatriëring.

Het paspoort of liever een kopie van het paspoort moet bij de overledene blijven, maar neem sieraden en waardevolle zaken zelf mee.

 

Overlijden buiten een ziekenhuis in het buitenland

Wanneer iemand buiten het ziekenhuis overlijdt, moet eerst een arts worden gewaarschuwd. Vervolgens geldt hetzelfde als in het geval van overlijden in een ziekenhuis.

 

Door een ongeluk of misdrijf in het buitenland

Als er sprake is van een ongeluk of misdrijf, moet zowel een arts als de politie worden gewaarschuwd. Meestal zal het lichaam in beslag worden genomen om onderzoek te verrichten. Na dit onderzoek zal het lichaam worden vrijgegeven en kan het normale proces worden gevolgd.

 

Terugreis van het lichaam naar Nederland

Voor vervoer naar Nederland wordt het lichaam van de overledene vaak gebalsemd, dit is afhankelijk van het land waar iemand is overleden. Het vervoer naar huis gebeurt per auto of vliegtuig.

Het lichaam wordt meestal in een zinken kist gelegd die volledig wordt afgesloten. Vervolgens wordt het geheel in een houten kist geplaatst. Vaak wordt de kist verzegeld. Ja kan zelf vooruit reizen om in Nederland de uitvaart voor te bereiden, maar je mag ook bij de overledene blijven.

 

De overledene wordt ontvangen in het mortuarium van Schiphol. De uitvaartondernemer in Nederland zal zorgen voor vervoer naar uw woonplaats. Het luchthavenpastoraat zorgt ervoor dat de mensen die je op komen halen onder begeleiding langs de douane kunnen om je op een rustige plek te ontmoeten. Ook begeleiden de medewerkers je bij het afhalen van de koffers en afhandeling bij de douane. Deze dienstverlening is gratis en niet gebonden aan een kerkelijke achtergrond.

 

Bron: uitvaart.nl

Geplaatst door: Barbara

dinsdag 28 juni 2016

Zomaar een verhaal uit de jaren 50

Zomaar een verhaal...

Er wordt vaak gevraagd of ik de verhalen uit mijn praktijk wil opschrijven, maar ik loop altijd tegen de privacy van familie's aan, dus dat gaat niet zo makkelijk. Maar van de week vertelde mijn tante van 91 een mooi verhaal.
In de jaren 50 was zij wijkverpleegkundige in Londen, wat toen nog heel erg arm was, veel mensen had van over de hele wereld en smog. De dichte mist van vocht en bruinkool die over de stad hing.

Ze was geroepen bij de heer en mevrouw James. Meneer had de 1e verpleegkundige weggestuurd, dus dat beloofde wat.
Ze trof een statig vervallen herenhuis aan, met een stokoude heer en een klein vrouwtje in een smal bed. Toen ze vroeg aan de vrouw wat ze voor haar kon betekenen, hoorde ze dat de vrouw een accent had. Mijn tante vroeg waar ze vandaan kwam en toen kwamen er dikke tranen. De man ontstak in woede en beende het huis uit en mijn tante vroeg zich af wat ze in hemelsnaam verkeerd had gedaan. Na een tijdje begon de vrouw te vertellen; ze kwam uit Zwitserland, had haar man ontmoet op de ambassade en ze waren verliefd geworden. Toen hij haar meenam naar Engeland en ze over de grens waren, had hij haar verteld dat ze voortaan alleen nog maar Engels mocht praten. Mijn tante, die inmiddels meerdere talen vloeiend sprak, vroeg of ze het fijn zou vinden om voortaan met haar Frans te spreken.... wederom tranen.
De volgende dag werd ze bij het management geroepen en ze dacht dat hetzelfde zou gebeuren als met de 1e verpleegkundige. Maar het bleek dat meneer om haar had gevraagd, omdat hij zijn vrouw voor het eerst in jaren weer gelukkig zag.
Mijn tante heeft haar maanden verpleegd en ging toen terug naar Nederland. Bij het afscheid vertelde de vrouw dat ze iets moest bekennen: Ze was altijd een goede christelijke vrouw geweest, ze had altijd van haar man gehouden en hem gehoorzaamd. Maar ze had nu tot God gebeden of hij haar man niet iets eerder dan haar tot zich kon roepen. Want dan kon zij nog terug naar Zwitserland waar ze graag wilde sterven.
Een half jaar later kreeg mijn tante bericht van haar collega's: Meneer was geraakt door een tram en ter plaatse overleden. Mevrouw was teruggegaan naar Zwitserland en was daar na 3 maanden overleden in het verpleeghuis.
Zo'n verhaal ontroert mij......

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 28 mei 2016

lezing over Euthanasie

Een ingewikkeld onderwerp..... euthanasie

Misschien is het beroeps-deformatie, maar het verbaasd me vaak hoe weinig mensen eigenlijk weten van euthanasie. Terwijl het in Nederland zo open kan worden besproken en het zo goed is geregeld, denken mensen toch vaak de grootste onzin:

Als je veel pijn hebt, bel je gewoon even de dokter dat je graag op zaterdag wil gaan met zijn hulp. vrijdag kan niet, want dan heeft een kleindochter tentamen....
De dokters doen maar wat. Als kwaadwillende kinderen de erfenis willen verdelen, kunnen ze het overlijden gewoon even regelen bij de huisarts....

En dat terwijl we het hier zo goed hebben geregeld, alles zo zorgvuldig wordt gedaan en zo indringend wordt getoetst na afloop. Ik ben trots op de manier waarop wij het hier doen en daarom heb ik de NVVE gevraagd om uit leggen hoe euthanasie in z'n werk gaat.

Je bent welkom op maandag 23 mei om 19.30 uur in De Witte Kerk op de Koningin Wilhelminalaan 15 in Naarden. De avond is gratis toegankelijk. Meld je aan via 035-6910743 of .

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 28 mei 2016

euthanasie

Een ingewikkeld onderwerp..... euthanasie

Misschien is het beroeps-deformatie, maar het verbaasd me vaak hoe weinig mensen eigenlijk weten van euthanasie. Terwijl het in Nederland zo open kan worden besproken en het zo goed is geregeld, denken mensen toch vaak de grootste onzin:

"Als je veel pijn hebt, bel je gewoon even de dokter dat je graag op zaterdag wil gaan met zijn hulp. vrijdag kan niet, want dan heeft een kleindochter tentamen...."
"De dokters doen maar wat. Als kwaadwillende kinderen de erfenis willen verdelen, kunnen ze het overlijden gewoon even regelen bij de huisarts...."

En dat terwijl we het hier zo goed hebben geregeld, alles zo zorgvuldig wordt gedaan en zo indringend wordt getoetst na afloop. Ik ben trots op de manier waarop wij het hier doen!

De datum voor euthanasie staat, en dan?

Als de arts akkoord gaat met euthanasie, moet een 2e arts, een zgn. SCEN arts, nog een advies uitbrengen. Als ook deze arts akkoord is, wordt de datum voor euthanasie vastgesteld.
En dan treed een vreemde periode op van vaak een paar dagen. Wachten op de dood.... iedereen vult het anders in, maar het zijn voor alle betrokkenen bijzondere en dierbare dagen. Met elkaar zijn, fotoboeken bekijken, samen eten, samen stil zijn...... 
In het filmpje van 'Een van de jongens' staan deze dagen centraal. Lieza Röben laat zien hoe de dagen voor het overlijden van haar vader verliepen. Ze heeft het niet mooier gemaakt dan het is en daarmee is het een heel waardevol document geworden.
Ze hebben toestemming gegeven voor deze vermelding, in verband met de lezing over euthanasie in samenwerking met de NVVE. 

https://eenvandejongens.nl/project/pauls-last-waltz

De euthanasie heeft plaatsgevonden, en dan?

Als eenmaal het overlijden heeft plaatsgevonden, komt een schouwarts, eigenlijk een derde arts in het totale traject, controleren of de arts die de euthanasie heeft gedaan, juist heeft gehandeld. De arts komt direct na het overlijden, het eerste uur is er niet veel privacy!
Pas als de schouwarts is geweest, mag de uitvaartondernemer komen en mag de overledene worden verzorgd. 

Daarna gaat alles zoals bij een 'natuurlijk overlijden', behalve met de papieren: Omdat het hier gaat om een 'niet natuurlijk overlijden' moet de officier van justitie toestemming geven voor het begraven of cremeren van het lichaam. Het zgn. 'verlof' wordt naar de gemeente gestuurd waar het overlijden heeft plaatsgevonden en die bellen de uitvaartonderneming. Het verlof blijft bij de uitvaartondernemer, de nabestaanden krijgen een zgn 'een akte van overlijden'. Daarvoor een volgende keer meer.

Je bent van harte welkom bij de lezing over euthanasie in de Witte Kerk op de Koningin Wilhelminalaan 15 te Naarden. De lezing is gratis toegankelijk op maandag 23 mei om 19.30 uur. Aanmelden kan via 035-6910743 of .

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 28 mei 2016

Aangifte van overlijden.....saai?

Aangifte van overlijden.....saai?

Het lijkt een saai onderwerp, de aangifte van overlijden. In eerst instantie is dat ook wel zo.

De arts geeft een verklaring af dat de overledene aan een natuurlijke dood is overleden. 
Met deze verklaring maakt de gemeente een akte van overlijden op. Het is een uittreksel uit het bevolkingsregister en alles wat gekoppeld zit aan dit register, krijgt automatisch een seintje. Wist je dat inmiddels alle banken en verzekeringsmaatschappijen gekoppeld zijn? Handig dat alles automatisch gaat, minder handig als ineens alle bankrekeningen worden geblokkeerd!


Als de overledene een eigen woning had, een spaartegoed had van 100 duizend euro of een testament, verwijst de uitvaartondernemer je door naar de notaris. De notaris weet of er een akte van erfrecht nodig is. Mocht dat zo zijn, dan maakt de notaris de akte op. En hier wordt het minder saai..... de notaris moet onderzoek doen of er geen rare dingen zijn die de erfenis beïnvloeden. Meestal duurt het opmaken van een akte 3 weken, maar in sommige gevallen moet de notaris ook in het buitenland onderzoek doen en kan de akte heel lang duren! Bijvoorbeeld na de ontdekking van buiten-echtelijke kinderen.
De akte van erfrecht is nodig voor de fiscus, de banken en pensioenfondsen. Bij de bank is het de 'sleutel' om de rekeningen weer te kunnen de-blokkeren.

De uitvaartbegeleidster heeft altijd voorlichtingsboekjes die je helpen bij de fiscale en juridische afwikkeling van de nalatenschap.

maandag 25 april 2016

Onora

Een kist van restjes aardappel....

Onlangs is Onora van start gegaan, Ik heb daar met Crowd Funding een heel kleine steentje aan bijgedragen.
Het is een kist gemaakt van organisch restafval zoals bijproducten van de aardappel en de zaad verwerkende industrie. Biologisch afbreekbaar met veel minder milieu schade dan de ecologische kisten die nu her en der worden ontwikkeld. Als je de kist gebruikt om te begraven, wordt het materiaal in 10 jaar opgenomen door de grond. 
Hij lijkt van plastic, maar is het niet! Je kan het erover hebben of hij mooi is of niet, maar bijzonder is hij in ieder geval wel! Meer informatie kan je vinden op www.onora.eu

Geplaatst door: Barbara

maandag 28 maart 2016

Waar koop je een kist?

Laatst vroeg iemand mij waar de winkel was om een kist te gaan kopen. Ik was zo verbaasd, dat ik even niet wist wat ik moest zeggen. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat wat voor mij heel normaal is, voor de meeste mensen een eenmalige gebeurtenis is. 
Een mooi onderwerp dus: Hoe kom je aan een kist, mand of plank met wade?
 

Iedere uitvaartonderneming heeft haar eigen collectie en de uitvaartbegeleidster heeft een presentatie bij zich met allemaal foto's van die collectie en soms staat die collectie in een showroom. Wanneer een kist (of mand etc) direct nodig is, bijvoorbeeld als de wens is om de overledene direct over te leggen in een kist, dan wordt de keuze beperkt tot wat op voorraad is of direct leverbaar is. Soms wordt er opgebaard op een opbaarplank, in afwachting van de kist. Wanneer de overledene eerst op bed wordt opgebaard, is de keuze breder omdat er tijd is om een kist te laten maken of te bestellen.

Sommige mensen maken een kist zelf, het is heel fijn als deze van te voren klaar is, maar dat is niet altijd mogelijk.(Vraag van te voren aan de uitvaartondernemer naar de maten etc.)

Sommige mensen bestellen de kist zelf via internet, bij sommige kistenfabrieken en bij veel kunstenaars kan dat, ook in dat geval is het fijn als de kist al thuis klaarstaat.

Maar een kisten-winkel, zoals de Hema of de Albert Heijn, dat is er niet. Er zijn wel een paar uitvaart-winkels in Nederland, maar eigenlijk zijn deze meer bedoeld als showroom om de drempel wat lager te maken naar 'alles wat te maken heeft met een uitvaart'.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar .
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Herdenkingsmiddag 2015

Beste lezer,

Veel mensen vinden het fijn om in ieder geval één maal per jaar in alle rust stil te staan bij het overlijden van hun dierbare. Daarom organiseren we ieder jaar een herdenkingsmiddag, dit jaar op zaterdag 7 november.

Deze keer een middag in een nieuw jasje! 
U bent van harte welkom op onze nieuwe plek bij ‘Tussen de Bomen’ aan de Valkeveenselaan 56b in Naarden (naast begraafplaats Nieuw Valkeveen), de middag start om 16.00 uur. De zaal is open vanaf 15.30 uur.
Het team dat al 5 jaar meewerkt aan deze middag, zorgt voor een sfeervol samenzijn waarbij veel wordt gezongen, verhalen worden verteld en waar dierbaren worden herdacht. (Helaas is Marlonneke, die altijd met de kinderen ging knutselen, dit jaar verhinderd. Helaas dit jaar dus geen kindertafel).
De herdenking wordt rond 17.00 uur afgesloten met een drankje.

De toegang is gratis, voor de drankjes wordt een kleine vergoeding gevraagd.
Mocht u iets willen bijdragen aan de middag, dan staat daarvoor een collecte-doos bij de ingang.

Als u het fijn vindt om te komen, mail dan (liefst vóór 15 oktober) naar .
Vermeld daarin met hoeveel personen u komt en of er kleine kinderen bij zijn.
Ook horen we graag of u iets speciaals wilt doen op deze middag en of u daar iets voor nodig heeft.
Tenslotte is het fijn als u wilt mailen wie u wilt gedenken en wie diegene voor u was; bijvoorbeeld ‘Opa Jan die zo mooi piano kon spelen’. Zijn naam zal die middag worden genoemd. 

We hebben het idee om een wand te maken met rouwkaarten, als monument die middag om bij stil te staan.
Mocht u het fijn vinden als ‘uw' kaart erbij komt te hangen, neem deze dan 7 november mee. De kaart neemt u ’s avonds weer mee naar huis.

Graag tot 7 november!
Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Kan je een uitvaart zelf organiseren?

Vorige keer ging het over offertesites en in het verlengde daarvan ligt misschien wel de vraag of je een uitvaart niet beter en goedkoper zelf kan organiseren. Het is een veel gestelde vraag. Ik zal hieronder proberen het neutraal te beantwoorden, ook al ben ik hier een belanghebbende partij.

Bij een overlijden komt een hoop kijken, niet alleen regelwerk, maar vooral emoties. Bij een onverwacht overlijden is het verdriet vaak zo groot dat het fijn is dat er een ‘rots in de branding’ is. Hier is een professional een must om structuur aan te brengen in de chaos en te zorgen dat alles wordt geregeld.

Bij een verwacht overlijden wordt er steeds vaker gevraagd om een voorgesprek. Een kennismaking waarbij het gesprek net zo ver kan gaan als je dat zelf wilt; alleen kennismaken of de hele uitvaart bespreken. je kan daarvoor meerdere uitvaartondernemingen vragen, deze gesprekken zijn over het algemeen vrijblijvend. Het voordeel is dat je kan vragen naar de manier van werken, alle wensen op tafel kan leggen en kan kijken wat je zelf kan doen. je kan dan al zaken bedenken en voorbereiden. Meestal volgt een offerte waardoor je gelijk weet waar je financieel aan toe bent. je weet dan ook of het goedkoper is als je het zelf regelt.

In de praktijk eisen rouwcentra en crematoria tegenwoordig de aanwezigheid van een professional en begraafplaatsen willen over het algemeen in ieder geval de administratie aangeleverd door een pro. Ze hebben het een tijdje geprobeerd met families die het zelf kwamen regelen, maar dat liep minder goed dan iedereen had gehoopt. Probeer maar eens om een juiste planning aan te houden als je zelf heel verdrietig bent! Dat bleek veelal niet goed te lukken. Dat deel kan je dus in de meeste gevallen niet zelf doen. 

Ik denk dat goede uitvaartbegeleiding belangrijk is en de nabestaanden samen met de uitvaartbegeleid(st)er kunnen zorgen voor een mooi afscheid. U kan niet vragen naar de zaken die je niet weet, een uitvaartbegeleid(st)er kan je helpen in de wirwar van mogelijkheden die er tegenwoordig zijn. Maar uitvaartbegeleiding gaat verder dan alleen organisatie. Het gaat ook over de zorg voor de overledene, over ondersteuning van je en uw naasten en over begeleiding in het proces erna. En bij ingewikkelde familiesituaties kan een uitvaartbegeleid(st)er als onafhankelijke derde een belangrijke rol spelen. 

Maar hoe je het ook organiseert, ik kan je aanraden om in ieder geval op de dag van de uitvaart, de regeldingen over te laten aan anderen. Zodat je echt tijd hebt voor je eigen verdriet. 

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma 

zaterdag 19 maart 2016

Wat te doen als er iemand doodgaat

Het is al eens eerder besproken, maar veel mensen blijken niet te weten wat je nou eigenlijk moet doen als er iemand overlijdt. Daarom nogmaals de meest voorkomende situaties: 

Als iemand thuis overlijdt: Bel direct de huisarts. Deze moet constateren dat de overledene ook daadwerkelijk is overleden. 
Neem daarna, als dat mogelijk is, de rust om zelf afscheid te nemen nu je nog ongestoord samen bent.
 Hierna bel je de uitvaartondernemer. Deze is 24 uur per dag bereikbaar en komt naar je toe om de overledene te verzorgen en de uitvaart te regelen.


Als iemand in een zorginstelling overlijdt: Hier zal de zorginstelling een arts bellen om de dood vast te stellen. Probeer ook daar, als dat kan, de rust te nemen om afscheid te nemen. Hierna bel je zelf de uitvaartondernemer. 

Als iemand in het ziekenhuis overlijdt: Hier zal de dood worden geconstateerd door een arts van het ziekenhuis. De overledene wordt daarna overgebracht naar het mortuarium. Hierna bel je zelf de uitvaartondernemer. 

Als iemand door een niet natuurlijke dood overlijdt (een ongeval of een misdrijf): Bel 112. De overledene zal worden overgebracht naar het ziekenhuis of een speciaal mortuarium van de recherche. Hier zal de dood worden geconstateerd door een schouwarts. Deze procedure kan wat langer in beslag nemen omdat er soms onderzoek noodzakelijk is. De politie zal je op de hoogte brengen. Je belt zelf de uitvaartondernemer. Deze zal ervoor zorgen dat de overledene, wanneer het lichaam is ‘vrijgegeven’, wordt overgebracht naar waar je dat wil. 

Als een kind onverwacht en onverklaard komt te overlijden: Bel de huisarts of 112. Sinds 1 oktober 2012 is de zogenaamde NODO (Nader Onderzoek DoodsOorzaak minderjarigen)-procedure van kracht. De behandelend arts van het overleden kind, moet overleggen met de gemeentelijke lijkschouwer, deze voert een nader onderzoek uit naar de doodsoorzaak. In overleg met een gespecialiseerde kinderarts besluit deze of de NODO-procedure in werking moet worden gesteld. Deze procedure zal plaatsvinden in speciaal daarvoor aangewezen ziekenhuizen: het AMC in Amsterdam en het UMC in Utrecht. Als er aanwijzingen zijn voor een niet-natuurlijk overlijden of er wordt getwijfeld aan de natuurlijke aard van het overlijden, stopt de NODO-procedure. In dat geval wordt er contact opgenomen met het Openbaar Ministerie. Dan volgt de standaardprocedure bij niet-natuurlijk overlijden en onderzoekt het OM bijvoorbeeld of er sprake is van een strafbaar feit. (bron: ggd)

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Vergelijking sites

Er is een nieuwe tred: offertes van uitvaartondernemingen vergelijken op internet. Je geeft grofweg aan wat je wensen zijn en krijgt van alle (bij de desbetreffende site aangesloten) ondernemingen in een straal van 20 km een offerte terug.

Handig zou je zeggen, maar er zitten een paar addertjes onder het gras.
Het vergelijken van producten waar specificaties aan te verbinden zijn en die overal identiek te verkrijgen zijn, is zinvol, dat kan u een hoop geld schelen.

Maar bij een offertesite gaat het alleen om geld. En hoe belangrijk dat ook is, een uitvaart gaat toch ook over persoonlijk contact. Vraag een aantal uitvaartondernemers om bij je te komen praten. Die gesprekken zijn vrijblijvend en je kan de sfeer proeven die de persoon in kwestie met zich meebrengt.
In een persoonlijk gesprek kan de uitvaartbegeleider je ideeën aan de hand doen (je kan ten slotte niet vragen naar de onbekende weg), keuzes toelichten en samen met jou een uitvaart samenstellen die helemaal op maat gemaakt is. Het is belangrijk dat de werkwijze kan worden toegelicht en of het tussen jou en de firma klikt.

Mocht je toch zo’n offerte site willen raadplegen, weet dan waar je op moet letten:
Een aantal sites geeft geen basistarief weer of onvolledig: dit is een grote kostenpost die kan maken dat de offerte die je als goedkoopste ontvangt, uiteindelijk de duurste blijkt te zijn. 

Zorg dat je jou wensen goed omschrijft, dan krijg je gerichte bedragen vermeld op de offerte en voorkom je verrassingen achteraf.

Kijk tenslotte of de onderneming ervaring heeft, nieuwe ondernemingen schieten als paddenstoelen uit de grond. Vraag eens in je omgeving of mensen een onderneming kunnen aanraden.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma 

zaterdag 19 maart 2016

Kinderen en rouw

Vorig jaar is er in november een lezing georganiseerd over rouw bij volwassenen. Na afloop werden er vragen gesteld over rouw bij kinderen wat maakte dat er een tweede lezing wordt georganiseerd.

Tineke Rodenburg (rouw- en verliestherapeute voor volwassenen) zal voor de pauze spreken over rouw bij volwassenen, daarna zal Inge Obdeijn (rouw- en verliestherapeute voor kinderen) vertellen over wat er komt kijken bij rouw bij kinderen.

Kinderen, hoe klein ze ook zijn, rouwen ook. Rouw van kinderen lijkt veel op rouw van volwassenen. Maar kinderen en jongeren moeten rouwen en zich tegelijkertijd ontwikkelen. Dat is een zware en verwarrende opgave, waardoor het rouwen of de ontwikkeling in de knel kan komen

Kinderen kunnen, afhankelijk van hun leeftijd en ontwikkeling, de dood nog niet goed plaatsen. Ze hebben geen idee wat een overlijden werkelijk inhoudt. Volwassenen kunnen het vaak al niet begrijpen, laat staan als je nog zo jong bent. Sommige kinderen zijn verdrietig, maar staan 5 minuten later weer op de trampoline, anderen kruipen in hun holletje en willen graag alleen zijn. Oudere kinderen begrijpen wel heel goed wat er aan de hand is, maar in de wirwar van gevoelens die toch al spelen rond de puberteit, is het lastig laveren. Zij delen hun verhalen liever met leeftijdsgenoten dan met volwassenen.

Kinderen zijn afhankelijk van de volwassenen, zeker als het gaat om goede begeleiding. Vroeger werden kinderen weggehouden van de dood. Nu weten we dat dat vele trauma’s heeft veroorzaakt. 
Betrek de kinderen overal bij, dat vinden de meeste kinderen fijn. En geheimen zijn vaak erger dan de werkelijkheid. Waar de fantasie op hol kan slaan, ontstaat vaak nodeloos verdriet.
Kinderen weten zelf heel goed wat ze fijn vinden en wat niet. Als kinderen bang zijn, is het meestal zo dat de ouders bang zijn en dat overdragen op hun kinderen. Laat kinderen de overledene aanraken als ze dat zelf willen, vertel dat het lichaam kapot is. Kapot is een woord wat ze kennen. Zeg niet dat de overledene ligt te slapen, je zou kunnen denken dat je dan zelf ook niet meer wakker wordt....

Een ingrijpend verlies verwerken, is een levenslang proces. Het is nooit klaar. Dat wil niet zeggen dat deze kinderen niet gelukkig kunnen worden. Maar het verlies is altijd ergens op de achtergrond aanwezig en daarbij is de steun van mensen in de directe omgeving van grote waarde.

Je bent van harte welkom om deze lezing gratis bij te wonen op maandag 13 april van 19.30 – 21.00 uur in de Witte Kerk op de Koningin Wilhelminalaan 15 in Naarden. (mensen uit het vak zijn van harte welkom, maar de lezing is niet specifiek voor hen bedoeld) Aanmelden graag via 035-6910743 of .

Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Rouw

Ditmaal een column over rouw, en dan met name rouw bij het verlies van een partner. 

Eerst eens even een paar vooroordelen opruimen: Rouw is niet over na 1 jaar + 10 dagen. ‘Alle seizoenen moeten eroverheen’.... ja en daarna duurt het nog een hele poos. De meeste mensen die in diepe rouw zijn, ervaren het 2e jaar als zwaarder dan het 1e jaar. Pas daarna wordt het zachter, de scherpe kantjes gaan ervan af. En rouwende mensen huilen echt niet de hele dag, ze kunnen ook nog lachen!

Na een overlijden is het voor veel mensen alsof een deel van hen is geamputeerd. Je leven met de ander, ook al leefde je allebei zelfstandig naast en met elkaar, blijkt vaak veel meer vervlochten dan ooit gedacht. Het ‘maatjes gevoel’ wat je met niemand anders had, is weg. Je moet je leven opnieuw uitvinden zonder de ander en dat is ongelofelijk ingewikkeld en kost heel veel tijd. 

Rouw is voor iedereen anders en dat maakt het ook zo ingewikkeld voor buitenstaanders. 
Rouwenden denken vaak dat de ander telepathisch is, ‘dat begrijpen ze wel’, terwijl het echt niet altijd duidelijk is wat de rouwende nodig heeft. 
Overwin je schroom en zeg dat je niet goed weet wat je kan doen, maar dat je het vreselijk vindt en je er voor de ander wil zijn. Luisteren is vaak genoeg, het verhaal moet 100 keer worden verteld.
Weet je niet wat je moet schrijven aan degene die rouwt? Schrijf dat je geen woorden weet, maar dat je wel wil laten weten dat je in gedachte bij hen bent.
Weet je niet wat je moet doen? Bied aan om te koken, het gras te maaien of op een vast tijdstip samen te gaan fietsen. Er ‘zijn’ is vaak al genoeg. En overdag gaat het allemaal wel, maar de avonden zijn stil, de weekenden leeg en alleen eten vindt bijna niemand leuk.

Toegegeven, rouwenden zijn vaak moeilijk om mee om te gaan, ze geven zelf niet aan hoe het met ze is. Maar dat komt omdat ze het vaak niet kunnen. Dat hoort bij rouwen.
Ze ontvangen graag 10 telefoontjes per dag, maar zijn niet in staat om terug te bellen. 
Ze krijgen graag post, maar zijn te moe om terug te schrijven.
Ze krijgen graag bezoek, maar zijn soms liever alleen. 
Rouwenden moeten leren om aan te geven wat ze nodig hebben, en zij die eromheen staan... Hou vol! 

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

5 jaar herdenkingsmiddag!

Op 1 oktober hebben we ons 5 jarig jubileum gevierd! 5 jaar, waarin lief en leed is gedeeld met zoveel mensen. 5 bijzondere jaren waarin we geprobeerd hebben om voor nabestaanden het mooiste afscheid van de wereld te maken. 5 jaar, zoveel geleerd, zoveel meegemaakt….

Maar ook 5 jaar herdenkingsmiddag! Veel mensen vinden het fijn om in ieder geval éénmaal per jaar in alle rust stil te staan bij het overlijden van hun dierbare. Als je niet kerkelijk bent, is er geen ‘officiële’ gelegenheid meer om te herdenken, vandaar deze middag. Maar ook als je wel naar de kerk gaat, is het een fijn moment. Iedereen is welkom. 

Het is weer zover op zaterdag 8 november. Je bent van harte welkom van 16.00 - 18.00 uur in het Andreashuis in Naarden Vesting aan de Turfpoortstraat 29. 
Het team dat al 5 jaar vrijwillig meewerkt aan deze middag, zorgt voor een sfeervol samenzijn waarbij veel wordt gezongen, verhalen worden verteld en geliefden worden herdacht. Het ‘herdenkingsteam’ is inmiddels een hechte club mensen. Marlonneke van der Does, Chris Bruist, Mary van Eldik, Alwin Kluit, Stefanie Koorlaar, Janneke Kransberg, Saskia van de Linde en Nico Snel; dank voor 5 jaar herdenkingsmiddag! 

De organisatie van de herdenkingsmiddag is in handen van Alma Uitvaartzorg. 
Toegang is gratis, voor de drankjes na afloop wordt een vergoeding gevraagd.
Wil je gegarandeerd zijn van een zitplaats, meld je dan van te voren aan door een mail te sturen naar of te bellen naar 035 - 6910743.

Graag tot 8 november,
Barbara Alma 

P.S. In aansluiting op deze middag geeft Tineke Rodenburg een lezing over rouw. 
De bijeenkomst is gratis toegankelijk op maandag 10 november van 19.30 – 20.30 uur. Je bent van harte welkom in de Witte Kerk op de Koningin Wilhelminalaan 15 te Naarden.
 Aanmelden kan via 035-6910743 of

zaterdag 19 maart 2016

De stille tocht

Afgelopen zondag was er de stille tocht en het was indrukwekkend. Er waren geen ‘ramptoeristen’, alleen mensen die de familie kenden. En dan zie je hoe verweven mensen zijn in een gemeenschap en wat de impact is van een overlijden. Scholen, werk, sportclubs, dansen, buren, vrienden en vriendinnetjes. 

Nog maar een paar weken geleden is het dat de eerste lichamen terug kwamen uit Oekraïne. Ook dat was indrukwekkend.
Ik zou graag mijn complimenten geven aan alle mensen achter de schermen die dit hebben georganiseerd. Want ook al is het je vak; zoveel nabestaanden, zoveel kisten dragen, zoveel kisten rijden..... ze hebben het zwaar gevonden.

Ondanks alle leed was er een mooie keerzijde die ik graag met je wil delen.
De mensen die de rouwstoet hebben georganiseerd, zijn door heel Nederland op zoek gegaan naar zwarte auto’s. En niet voor een paar uurtjes, maar voor een aantal dagen achter elkaar. De meeste wagens waren al besteld voor uitvaarten en er zijn heel wat uitvaartbegeleid(st)ers geweest die naar families zijn gegaan om te vragen of ze bezwaar hadden tegen een grijze of een gekleurde auto. Helemaal niemand had bezwaar, zelfs streng gelovige mensen die alleen in zwart mogen rijden hebben ‘hun’ auto afgestaan. 

Er was een dame die als wens had om in een roze rouwwagen naar haar laatste rustplaats te worden gereden. Maar er was geen geld en haar verzekering dekte geen roze auto, alleen een zwarte...... mevrouw is nu toch in een roze Cadillac weggebracht naar haar graf en haar familie was er heel erg blij mee. Haar laatste wens is vervuld, wonderlijk hoe het leven kan lopen.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar

Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Keuzes maken na een overlijden

Afgelopen week stelde een dochter van een overleden vader mij de vraag waarom zij zo snel keuzes moest maken, terwijl zij daar helemaal niet aan toe was...…..

Als iemand overlijdt, hoeft echt niet alles in 1 keer te worden besproken en besloten. Maar een aantal dingen wel: Je lichaam zit prachtig in elkaar, als je sterft, stopt je hart en zorgt je lichaam dat bacteriën aan het werk gaan om je lichaam tot stof te laten wederkeren. Wij willen dat niet, wij willen nog afscheid kunnen nemen en moeten vaak nog een tijdje wachten tot de uitvaart.
Er zijn twee manieren om het proces tegen te gaan, koelen of balsemen, beiden liefst binnen korte tijd (± 5 uur na overlijden). De eerste keuze zal hierover gaan en of de familie wil helpen met de verzorging. Daaraan zit weer de beslissing vast of iemand thuis blijft of in een uitvaartcentrum wordt opgebaard. En zeker als dat laatste wordt gekozen, is het fijn als er ook een keuze wordt gemaakt voor een kist, mand of wade. De overledene wordt dan niet op een brancard, maar in zijn of haar ‘laatste huis’ overgebracht naar het uitvaartcentrum.

Als uitvaartbegeleidster sta je voor de ingewikkelde taak om de nabestaanden door die keuzes heen te leiden, terwijl ze net te maken hebben gekregen met een overlijden. Soms vind ik mijn vak vreselijk, en dat is op dit soort momenten. Soms kan je de keuzes voor de familie verleggen naar een ander moment, maar vaak ook niet. 

De andere kant is dat mensen vaak de kop in het zand steken en ook al zijn ze nog zo ziek, net doen alsof ze nooit komen te overlijden. 
Bespreek de uitvaart van tevoren, dat hoeft niet direct met een uitvaartonderneming, maar wel met de nabestaanden. Zoals de keuze voor cremeren of begraven en thuisblijven of naar een uitvaartcentrum. Het scheelt een heleboel leed als een paar basis wensen duidelijk zijn.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Manden

Een hele tijd terug heb ik geschreven over kisten en waden, maar het onderwerp manden is blijven liggen. 

Manden zijn tegenwoordig verkrijgbaar in allerlei vormen. Net als een kist moet een mand passen bij de persoon. Na het sluiten van het deksel wordt de mand de personificatie van de overledene en het is heel fijn als je weet dat de overledene het mooi zou hebben gevonden.

Er zijn manden en opbaarplanken van wilgentenen, bamboe, ananasblad en bananenblad. De binnenkant is meestal gemaakt van ongebleekt katoen en ze hebben vaak een eco keurmerk en zijn vaak fairtrade. Ze worden met de hand gevlochten en kosten in tegenstelling tot wat mensen denken, net zo veel als een kist. 
Sommige mensen vinden een mand niet passend, ze vinden het ‘te alternatief’, maar vinden een kist veel te dicht en benauwd. Zij zouden eens kunnen kijken naar een ‘Loom’ mand, van de bekende ‘Loom’ stoeltjes. Het is een wat ‘nettere’ gladdere mand die bij veel mensen in de smaak valt.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of kijk op de fotopagina. 
Daar zie je op de pagina foto’s en adressen diverse foto’s van manden staan.

Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Herdenkingsmiddag 2013

Rouwen om het verlies van degene die je zo dierbaar was, is vaak heftig. Rouwen gaat over de toekomst, het wordt de eerste tijd steeds erger, omdat alles wat je samen bedacht had niet meer kan. Maar hoe naar het ook voelt, rouwen zorgt ervoor dat het overlijden een plekje krijgt, waarbij het verlies iets zachter wordt en beter te hanteren. 

Herdenken gaat over het verleden, herdenken gaat over herinneringen. Herdenken en rouwen zijn allebei heel erg belangrijk en zouden veel serieuzer moeten worden genomen dan nu vaak gebeurt. Wanneer het verdriet er mag zijn en het verhaal kan worden verteld, is er ruimte om te helen. 

De wereld draait door en het leven neemt op een gekke manier weer z’n loop. Veel mensen vinden het fijn om op een plek waar het ‘mag’ in ieder geval één maal per jaar in alle rust stil te staan bij het overlijden van hun dierbare. 

Sinds een paar jaar organiseert Alma Uitvaartzorg daarom in november een herdenkingsmiddag. 

Op zaterdag 9 november is iedereen van harte welkom van 16.00 - 17.30 uur in het Andreashuis, Turfpoortstraat 29 in Naarden Vesting. Een sfeervolle (niet zware) middag waar wordt herdacht, maar waar ook mooie verhalen worden verteld en veel muziek wordt gemaakt; Saskia van de Linde zal zingen onder begeleiding van Alwin Kluit en het koor zingt een speciaal herdenkingsarrangement. 

Iedereen is welkom!
De toegang is gratis, voor de drankjes na afloop wordt een vergoeding gevraagd.
Wilt u gegarandeerd zijn van een zitplaats, meldt u dan van te voren aan door een mail te sturen naar of te bellen naar 035 - 6910743.

Graag tot 9 november, Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Voorlopen

Voorlopen is een oud gebruik, waarbij de uitvaartbegeleidster voor de rouwwagen uitloopt iedere keer dat de overledene uitgaat of aankomt op een locatie, tot het moment van begraven of cremeren.

Bij veel uitvaartondernemingen wordt dat standaard gedaan, ik vraag altijd of het gewenst is. Sommige mensen vinden het mooi, anderen vinden het vreselijk. De een vindt het respectvol, de ander ziet het als een ‘zwarte kraaien’ ding. 

Er zijn manieren die het voorlopen bij het weggaan uit huis of bij het rouwcentrum iets moderner maken: De uitvaartbegeleidster loopt eigenlijk altijd voor de rouwauto uit, ook i.v.m. het regelen van verkeer. Maar bij het verlaten van huis of het rouwcentrum kan het ook heel mooi zijn om met alle leden van de rouwstoet mee te lopen. Soms voor, maar vaak achter de rouwauto tot het einde van de straat. Of de uitvaartbegeleidster loopt met de kleinkinderen aan de hand voorop, kinderen vinden dat vaak heel spannend.

Sommige uitvaartbegeleidsters buigen uit respect. Ik doe het nooit (het voelt voor mij als een toneelstukje) maar anderen doen dat wel, dat is heel persoonlijk. Daarna wordt een knikje gegeven aan de chauffeur ten teken dat de auto kan gaan rijden. Dan loopt de begeleidster ± 5 meter voor de auto uit, op het midden van de weg/rijbaan. Bij een logisch punt (een kruising o.i.d.) loopt zij naar de zijkant van de weg als teken dat het voorlopen is beëindigd.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Orgaan- en weefseldonatie 2

Toen in juni de column in de krant stond over orgaan- en weefseldonatie, werd ik gebeld door een dame met de vraag of er een leeftijdslimiet is. Goeie vraag! Het blijkt iets ingewikkelder dan ik dacht, maar omdat het een belangrijk onderwerp is, is deze column hier nogmaals aan gewijd. 

Voor de leeftijdsgrenzen bij orgaandonatie is er een verschil tussen DBD (heartbeating) en DCD (non-heartbeating donatie).
Bij DBD is de patiënt hersendood en worden hartslag en ademhaling kunstmatig in stand gehouden. Omdat de bloedcirculatie op gang wordt gehouden, blijven alle organen geschikt voor transplantatie.
Bij DCD is het hart van de patiënt al gestopt. Er is dan geen bloedsomloop meer en niet alle organen kunnen nog worden gedoneerd.

In onderstaande tabellen staat per orgaan, de maximumleeftijd voor het doneren van een orgaan.

Heartbeating-(DBD) donatie (alleen bij overlijden in het ziekenhuis)
Nieren: geen leeftijdsbeperking
Lever: geen leeftijdsbeperking
Longen: tot ± 75 jaar
Hart: tot ± 65 jaar
Pancreas: gehele pancreas 
Pancreas: eilandjes van Langerhans tot ± 60 jaar, tot ± 75 jaar 
Dunne darm: 1 tot ± 50 jaar

Non-heartbeating-(DCD) donatie (alleen bij overlijden in het ziekenhuis)
Nieren: 5 tot ± 75 jaar
Longen: 5 tot ± 75 jaar
Lever: 1 maand tot ± 60 jaar
Pancreas: gehele pancreas
Pancreas: eilandjes van Langerhans: 5 tot ± 50 jaar, tot ± 75 jaar

Weefseldonatie donatie (ook in geval van overlijden in de thuissituatie)
Cornea (hoornvlies): 2 tot 86 jaar
Huid: 20 tot 81 jaar
Hartkleppen: Vrouw: tot 66 jaar, Man: tot 61 jaar *
Bot- en peesweefsel: 17 tot 56 jaar
Bloedvaten: 20 tot 46 jaar

Bron: Nederlandse Transplantatie Stichting http://www.transplantatiestichting.nl 

En wist je dat het Nationaal Donor Monument hier in Naarden staat bij de Grote kerk?

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Orgaan- en weefseldonatie

Mensen hebben verschillende redenen om al dan niet donor te willen zijn. Voorstanders zien orgaandonatie als levensreddend middel en willen zelf ook een donororgaan kunnen krijgen. Maar er zijn ook mensen die liever niet willen ingrijpen in het proces van sterven of die om religieuze redenen kritisch naar donatie kijken. 

Artsen mogen alleen organen en weefsels gebruiken als zij daar toestemming voor hebben gekregen. Die toestemming kan je als donor geven door je te registreren in het Donorregister. De nabestaanden kunnen orgaandonatie niet tegenhouden als de overledene geregistreerd staat! Als er geen registratie is, kunnen de nabestaanden wel toestemming geven. 

Mocht je je willen registeren dan kan dat op http://www.donorregister.nl of schriftelijk door een registratieformulier in te vullen; deze liggen bij het stadhuis, de ziekenhuizen ed. 
Je kan hierop ook aangeven dat je persé géén donor wilt zijn of welke organen je wel of niet ter beschikking wilt stellen. 
Bespreek je registratie met je nabestaanden, het is naar als ze daar ineens mee worden overvallen als het zover is. 

Orgaandonatie is pas mogelijk als iemand hersendood wordt verklaard en kan alleen wanneer iemand in het ziekenhuis is overleden: Organen hebben zuurstofrijk bloed nodig om geschikt te blijven voor transplantatie. In een ziekenhuis kan de donor kunstmatig worden beademd, waardoor het hart blijft kloppen, wat weer zorgt voor zuurstof in het bloed. (Weefseldonatie kan wel als iemand thuis overlijdt). Het daadwerkelijk sterven gebeurt in de operatiekamer vóórdat de orgaandonatie plaatsvindt. De nabestaanden zijn dus niet bij het daadwerkelijke sterven aanwezig. 
Het uitnemen van de organen en weefsels gebeurt heel zorgvuldig en respectvol en de overledene kan gewoon worden opgebaard. De uitvaart hoeft voor donatie niet te worden uitgesteld. 

Bron: Nederlandse Transplantatie Stichting http://www.transplantatiestichting.nl / Stichting Bezinning Orgaandonatie http://www.orgaandonatie.biz 

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Palliatieve sedatie

Palliatieve sedatie is het 'opzettelijk verlagen van het bewustzijn van de patiënt in de laatste levensfase'. Dat houdt in dat patiënten die nog hooguit twee weken te leven hebben, in diepe slaap gebracht worden en geen vocht krijgen. Er wordt gebruik gemaakt van zowel morfine tegen pijn en/of benauwdheid, als van Dormicum tegen angst en onrust. Palliatieve sedatie is dus wat anders dan euthanasie.

Palliatieve sedatie wordt toegepast bij patiënten waarvoor geen behandeling meer mogelijk is. Het doel is ondraaglijk lijden te verlichten. Daarnaast is het een voorwaarde dat het overlijden op redelijk korte termijn (binnen één of twee weken) wordt verwacht. In die gevallen kan de arts starten met een diepe sedatie waarbij geen vocht wordt toegediend.

In tegenstelling tot euthanasie is palliatieve sedatie een normale medische handeling. Het uitgangspunt van palliatieve sedatie is het verlichten van lijden en niet het beëindigen van iemands leven. Om die reden geldt de normale regelgeving. Een arts hoeft palliatieve sedatie dus niet te melden of te laten toetsen; consultatie is niet nodig.

Een verzoek om palliatieve sedatie kan komen van de patiënt zelf, van zijn/haar naaste familie en/of van betrokken hulpverleners. De behandelend arts weegt zorgvuldig af of de patiënt in aanmerking komt. Hierbij vindt overleg plaats met de patiënt en eventuele andere betrokkenen, zoals hulpverleners. Is een patiënt wilsonbekwaam, dan vindt overleg plaats met een vertegenwoordiger van de patiënt. Als de patiënt in aanmerking komt voor palliatieve sedatie, kan de arts het verzoek uitvoeren. 

(Bron: http://www.justitie.nl/onderwerpen/familie_en_gezin/euthanasie/palliatieve_sedatie/

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar .
Barbara Alma 

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Euthanasie

“Euthanasie is het opzettelijk levensbeëindigend handelen door een ander dan de betrokkene op diens verzoek.”

Het staken of niet starten van een (medische) behandeling die naar heersend medisch inzicht zinloos is of waar geen toestemming voor is, valt niet onder euthanasie. Ook palliatieve sedatie valt er niet onder. Op palliatieve sedatie komen we in een volgende column terug. 

Hoe regel je euthanasie?
In Nederland bestaat er geen recht op euthanasie. Het valt dus niet met 100% zekerheid te regelen. Je kan wel de kans vergroten dat een arts jouw wens respecteert.

Bij de NVVE (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde) kan je een set wilsbeschikkingen aanvragen, je regelt dan een aantal zaken in 1 keer.

- Je hebt een schriftelijk verzoek nodig, waarin je verklaart dat je euthanasie wilt hebben onder bepaalde omstandigheden. Met zo’n euthanasieverzoek kan jouw arts later aantonen dat hij gehandeld heeft op jouw verzoek. Een arts is echter niet verplicht euthanasie of welke andere behandeling dan ook uit te voeren.
- Een arts kan euthanasie weigeren, maar je kan toch het heft in handen houden door levensrekkende behandelingen te weigeren. In een behandelverbod kan je bijvoorbeeld aangeven of en hoelang je behandeld wilt worden als je in coma raakt, of onder welke omstandigheden je alleen nog behandeling wil die erop gericht is pijn en ongemak te bestrijden.
- Je kan ook iemand aanwijzen die opkomt voor jouw belangen. Je volmacht deze persoon hiervoor op jouw euthanasieverzoek. Volgens de wet is deze de eerste en belangrijkste persoon die een arts raadpleegt bij het nemen van beslissingen. De stem van die persoon telt zwaarder dan die van je partner of kinderen. Zo kan je, als jouww familieleden tegen jouw wensen zijn, toch zorgen dat deze zo veel mogelijk gerespecteerd worden.

- Je moet jouw wensen met je behandelend arts bespreken. Het is belangrijk dat beide partijen duidelijk zijn over hun wensen en grenzen. Mocht je in dit gesprek de indruk krijgen dat jouw arts niet open staat voor euthanasie, dan kan je overwegen om een andere arts te kiezen. 

- Bespreek de verklaring met je huisarts en draag een kopie van het verzoek liefst altijd bij je.

Euthanasie bij dementie
De kans dat je euthanasie krijgt bij diepe dementie, is nauwelijks aanwezig. De arts wil voor de uitvoering nog een laatste keer vragen of je de euthanasie echt wilt. Dit kan niet meer wanneer je diep dement bent. Daarnaast is men van mening dat een demente patiënt niet ondraaglijk lijdt, wat een van de zorgvuldigheidseisen is. Dementie is op zichzelf dus geen reden voor euthanasie, maar er is veel discussie over en veel over aan de gang. Bij de NVVE kunnen ze je meer vertellen over eventuele mogelijkheden.

(Bron: nvve.nl) 
Voor meer informatie: http://www.nvve.nl of telefoon: 0900-6060606. 

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar .
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Lezing: Een zelf gekozen levenseinde

Iedereen weet dat hij eens zal sterven. Wanneer dat zal zijn, weet niemand. En ook weet niemand hoe dat zal gebeuren. Wat de meeste mensen wensen, is na een gezond leven op hoge leeftijd rustig in hun slaap overlijden. Soms is de werkelijkheid echter anders en komen we voor ingewikkelde levensvragen te staan.

Heel veel mensen hebben vragen; over hoe euthanasie nou eigenlijk gaat, wat palliatieve sedatie inhoudt, over of je ‘eruit kan stappen’ bij beginnende dementie etc. Het is soms moeilijk om er erover te spreken met de huisarts en veel mensen weten niet waar informatie kan worden verkregen.

Op maandag 8 en 22 april zijn er daarom 2 voorlichtingsavonden over een zelfgekozen levenseinde.

Op 8 april zal Jaap van Riemsdijk van de NVVE (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig levensEinde) vertellen over o.a. euthanasie en palliatieve sedatie. Hij geeft verder uitleg over wilsverklaringen, zoals het euthanasieverzoek en het behandelverbod.

Op 22 april ontvangen wij Wouter Beekman, lid van de initiatiefgroep Uit Vrije Wil. Uit Vrije Wil streeft naar het legaliseren van stervenshulp aan ouderen die hun leven voltooid achten en willen sterven. Die ouderen kiezen voor een waardige dood in eigen regie. Wouter vertelt over de huidige mogelijkheden.

Op beide avonden heb je ook de gelegenheid om vragen te stellen.

De bijeenkomsten worden georganiseerd door Alma UItvaartzorg. Je bent van harte welkom in de Witte Kerk op de Koningin Wilhelminalaan 15 te Naarden. De lezingen zijn gratis toegankelijk op maandag 8 en 22 april om 19.30 uur. Voor een consumptie in de pauze wordt een vergoeding gevraagd.

Aanmelden kan via 035-6910743 of
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Herdenkingsmiddag 2012

Nog niet zolang geleden was het voor katholieken gewoonte om op 2 november op Allerzielen naar het graf van familie te gaan om het schoon te maken, bloemen neer te leggen en de overledenen te gedenken. Tegenwoordig wordt het hier gevierd in de kerk maar in Belgie schijnt het nog steeds gebruikelijk te zijn om potten chrysanten op de graven te zetten. In Zuid-Amerika gaan families naar het kerkhof met tassen vol eten en drinken. Ze versieren de graven, maken muziek en maken er een groot feest van. 

In de Protestantse kerk wordt Allerzielen niet gevierd, zij herdenken eenmaal per jaar op de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Dit jaar valt het op 25 november. 

Er zijn tegenwoordig heel veel mensen die geen lid meer zijn van een kerk, maar wel graag iemand willen herdenken. Er zijn steeds meer initiatieven om de mogelijkheid te scheppen om op een andere manier te gedenken. 
Sinds vorig jaar organiseert Alma Uitvaartzorg een herdenkingsmiddag.
Op 10 november 2012 is het weer zover en ben je (gelovig en niet gelovig) van harte welkom van 16.00 - 18.00 uur in het Andreashuis in Naarden Vesting. Een fijne middag waarbij wordt stilgestaan bij het sterven, maar ook bij het leven. Zo zal Saskia van de Linde zingen onder begeleiding van Alwin Kluit, komt er een koor, worden er verhalen verteld en is er een drankje na afloop. Iedereen in Naarden en omstreken is welkom.
De organisatie is in handen van Alma Uitvaartzorg. Toegang is gratis, voor de drankjes wordt een vergoeding gevraagd. Je vindt Het Andreashuis op de Turfpoortstraat 29, 1411ED te Naarden. (Graag parkeren op het Adriaan Dortsmanplein achter de Turfpoortstraat) 

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Respect voor een rouwstoet

Nu er dan toch over vervoer wordt gesproken, moet me iets van het hart.

Vaak wordt de overledene vervoerd in een rouwwagen met daarachter de auto’s van de nabestaanden. Ze krijgen vaak aan weerzijde van de auto een vlaggetje, om aan te geven dat ze in een rouwstoet rijden. 
Dat vlaggetje is bedacht door het kabinet Balkenende dat heeft geprobeerd normen en waarden terug te krijgen in de maatschappij. Minister Eurlings maakte een nieuwe wet waarbij het verboden werd om een rouwstoet te doorkruisen. Tevens stelde hij vlaggen verplicht, zodat mensen weer zouden kunnen zien dat er een rouwstoet rijdt. 
De verkeersregels voor een rouwstoet zijn mijns inziens nogal onduidelijk, dus ik vertel altijd dat een stoet geen andere regels kent dan normaal verkeer. Maar voor de rest een goed plan! 

Nou gebeurt het toch herhaaldelijk dat mensen nog snel even oversteken vlak voor de rouwauto of tussen de auto’s door. Een mevrouw vond het laatst nodig om een rouwstoet klem te rijden, omdat ze vond dat ze er nog wel even voorlangs kon.
Is het nou echt zo moeilijk om even te wachten wachten tot de stoet voorbij is? Even stil te blijven staan als blijk van respect...... Je hoeft echt niet meer de hoed af te nemen, maar respect is denk ik wel het minste wat we voor elkaar zouden moeten kunnen opbrengen. 

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Rouwvervoer

Vervoer is nog niet eerder aan bod geweest, maar wel belangrijk.

De standaard is de zwarte rouwwagen, maar tegenwoordig is ook daar een ruime keuze in. Rouwwagens en volgwagens zijn er in allerlei kleuren, van chique grijs tot en met zacht roze.
De Cadillac heeft een open rouwwagen, waarbij de kist met de bloemen in een pick-up model worden vervoerd. Daarachter kunnen volgwagens rijden of ieder met eigen vervoer. 

Nieuw is de uitvaartbus, hierbij kan de kist samen met vrienden en familie worden vervoerd. Veel mensen vinden het fijn om samen te kunnen reizen en het is heel geschikt voor langere afstanden. Soms zijn mensen bang dat het een soort schoolreisjes gevoel geeft, maar dat is niet zo. Een uitvaart is altijd indrukwekkend, samen reizen is dan vaak alleen maar fijn.

Verder zijn er legio keuzes, mede afhankelijk van de afstand die moet worden afgelegd. Je kan kiezen voor een koets, een boerenkar, met de motor in het zijspan........ zelfs een speciale caravan staat tot je beschikking. Mocht je de kist willen vervoeren in je eigen auto, dan mag dat ook. Mits het goed vaststaat en respectvol gebeurt. De uitvaartbegeleidster zorgt dan voor de juiste papieren. 

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of kijk op de foto pagina. Hier staan tevens foto’s van diverse vormen van vervoer.
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Drukwerk, diversen

Vorige keer vertelde ik over de rouwkaart, maar er is nog veel meer drukwerk rond een uitvaart.

Bij een uitvaart wordt altijd een condoleanceregister neergelegd. Dat kan een register van de uitvaartondernemer zijn, maar je kan ook zelf een mooi boek met blanco bladzijdes kopen. Wel is het bij een grote uitvaart handig om een aantal registers neer te leggen. De ondernemer heeft een losbladig systeem waarmee hij van alle losse bladzijdes één boek kan maken.
Niet iedereen stelt prijs op een register. Een nieuwigheidje is een condoleancekaartje: een inlegvel dat met de rouwkaart wordt meegestuurd en bij de uitvaart wordt verzameld. Hierop kunnen mensen een persoonlijke boodschap kwijt, en hun adresgegevens.

Soms wordt ervoor gekozen een advertentie te plaatsen. Dat kan in het lokale blaadje, de regionale krant of in een landelijke krant. Bij lokale bladen is het handig om te bedenken of het blad eerder uitkomt dan de datum van de uitvaart. Bij landelijke kranten moet je denken aan de kosten: deze bedragen gauw 2000 euro.
Wat veel mensen niet weten, is dat kranten een eigen opmaak hebben, die vaak afwijkt van de kaart. Je kan kiezen voor dezelfde opmaak als de rouwkaart, maar dat is duurder. Je kan wel kiezen voor diverse soorten kaders: dik, dun etc. Denk ook eens aan een kaderrand gevormd door tekst in plaats van een lijntje: prachtig!

Wanneer je ook een programmaboekje of liturgie maakt, is het mooi als het in dezelfde sfeer wordt gedrukt als de kaart: dezelfde papierkleur, hetzelfde lettertype, misschien dezelfde foto op de omslag.

Het katholieke bidprentje wordt tegenwoordig ook gebruikt bij niet-religieuze uitvaarten. 
Als ‘in memoriam’ kaartje wordt het soms gegeven aan het begin van een afscheid. Men vindt het dan prettig om een foto van de overledene in de handen te hebben. Aan de binnenzijde staat een kort ‘in memoriam’ en op de achterzijde een tekstje om de genodigden te bedanken voor hun komst.
Ook hier geldt weer dat het mooi is om dit op te maken in dezelfde sfeer als de rouwkaart.

4 tot 6 weken na de uitvaart worden vaak dankkaartjes verstuurd. Dankkaartjes zijn niet verplicht, ze worden vaak gedrukt om de nabestaanden te ontlasten. Het scheelt heel veel schrijfwerk, eventuele persoonlijke dankteksten kunnen naast de gedrukte tekst worden bijgeschreven.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Drukwerk, de rouwkaart

Wat kun je nou vertellen over het drukken van een rouwkaart……?

Een rouwkaart is een paar dingen tegelijk: een aankondiging van overlijden, een uitnodiging voor de uitvaart en vaak een laatste afscheid van de overledene. 
Het is eigenlijk een laatste schrijfsel en daarmee heel persoonlijk. 

Uitvaartondernemers hebben allemaal een kaartenboek met voorbeelden van rouwkaarten, zij stellen hun eigen collectie samen. Maar je kan een kaart ook helemaal zelf vormgeven. Er kan een foto of een fotocollage op worden afgedrukt, of een (zelfgemaakt) schilderij of tekening. Die wordt dan eerst door de drukker ingescand. Helemaal persoonlijk wordt het om een handgeschreven afscheid in te scannen en op de kaart af te drukken. 

De tekst heeft een aantal min of meer vaste onderdelen:
Een afscheidstekst, de naam en eventueel de geboorte- en sterfdata en, de namen van de familie. Vervolgens de mededelingen die belangrijk zijn voor het afscheid nemen, zoals waar de overledene ligt opgebaard en waar de uitvaart zal plaatsvinden. Je kan deze tekst net zo persoonlijk maken als je zelf wilt. Wel is het zo dat er vaak weinig tijd is voor de kaart, zodat er, in de haast, vaak op een standaard tekst wordt teruggevallen. Begrijpelijk, maar wel vaak jammer. 

Over wie er op de kaart worden genoemd, kunnen helaas vaak strubbelingen ontstaan. Tegenwoordig worden de gezinssituaties complexer. Moet een ex wel of niet worden genoemd in verband met de kinderen? Worden mensen die al overleden zijn genoemd,etc. Belangrijk om daar van te voren even over na te denken.

Een kaart gaat in een enveloppe bedrukt met een kader. Dit kader waarschuwt de mensen die het de kaart ontvangen voor slecht nieuws.
Op de enveloppe gaat een rouwzegel, daarmee is de post goed herkenbaar voor de postbode.
De rouwpost wordt door de uitvaartondernemer in een speciale zak gedaan, waardoor de post met special care wordt behandeld.
Rouwpost wordt altijd bezorgd, behalve op zon- en feestdagen. In het buitenland wordt daarentegen rouwpost behandeld als gewone post en kan het dus langer duren voordat het wordt bezorgd.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Uitvaartverzekeringen

Iedere polis is anders, maar uitvaartverzekeringen zijn grofweg te verdelen in naturaverzekeringen en kapitaalverzekeringen. 

- Een naturaverzekering wordt ook wel pakketverzekering genoemd. Zo’n verzekering keert uit in goederen en diensten. In zo’n pakket zitten dan o.a. een vastgesteld aantal rouwkaarten, een rouwauto en een standaard kist. Wanneer van dat pakket wordt afgeweken, moet men bijbetalen. 
- In geval van de kapitaalverzekering wordt een bepaald bedrag uitgekeerd.

Daarnaast bestaat de uitvaartdeposito. Soms willen mensen vooraf een bedrag overmaken zodat hun uitvaart alvast betaald is. Zij hebben dan een eenmalige storting ‘in deposito’ gezet bij verzekeringsmaatschappij, uitvaartvereniging of uitvaartondernemer.

Veel mensen denken dat ze verplicht zijn om de uitvaartondernemer te nemen bij wie ze verzekerd zijn. Dat is niet zo. 
- Wel is het zo dat bij naturaverzekeringen in zo’n geval het pakket diensten wordt omgezet in een geldbedrag. Dit bedrag is vaak lager, waardoor moet worden bijbetaald. Het is ook mogelijk dat de verzekeringsmaatschappij uitkeert op basis van de toegezonden nota van de uitvaart. Per onderdeel wordt dan gekeken wat wel en wat niet wordt vergoed.
- Bij kapitaalverzekeringen is de keuze voor een uitvaartondernemer meestal niet van invloed op de uitkering. 
- Bij sommige verzekeringen moet u het melden als u een andere ondernemer wil dan die in uw woonplaats.

Sommige mensen hebben jaren terug een polis afgesloten, maar de verzekeraar van toen bestaat niet meer, die is opgegaan in een ander bedrijf. Bij de Nederlandse Bank NV houden ze een lijst bij van alle opvolgers van niet meer bestaande levensverzekeraars en begrafenisfondsen. Op telefoonnummer 0800 - 0201068 kunt u informatie opvragen of op hun website http://www.dnb.nl, onder het kopje toezicht.

Heb je andere vragen over uitvaartpolissen of over je eigen polis? Bel dan je eigen assurantieadviseur.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Het voorgesprek

In een eerder blog kwam de ‘wensenlijst’ ter sprake. Deze lijst wordt gebruikt om wensen vast te leggen rond een overlijden, maar het wordt meestal gebruikt door mensen die alles goed geregeld willen hebben voor later, maar die nog midden in het leven staan en nog helemaal niet met de dood bezig zijn.

Sommige mensen echter weten dat ze binnenkort gaan sterven. Mensen die de moed hebben om het overlijden bespreekbaar te maken, nemen dan contact op met een uitvaartondernemer om hun uitvaart te regelen. Zo’n gesprek heet een ‘voorgesprek’.

Ik wil hier graag een lans breken voor zo’n voorgesprek. Het vereist kracht om dat te doen, het is confronterend om over je eigen aanstaande sterven te spreken. Maar het wordt ook ervaren als bijzonder en indringend; het geeft houvast en rust te weten dat alles is geregeld. 
En, vanuit mijn praktijk gezien, het is fijn voor de nabestaanden. Samen de uitvaart van en mét de geliefde vormgeven, is heel intiem. Het geeft tijd om te wennen. Het is bekend wat er gaat gebeuren en daarmee wordt het allemaal een beetje minder eng. Het helpt om in alle rust mee te kunnen praten over wat er allemaal moet gebeuren. Het helpt bij het rouwproces wat gaat volgen.

In zo’n gesprek komen alle belangrijke onderwerpen aan de orde. Soms willen mensen alleen maar weten of de uitvaartbegeleider aardig is, anderen willen de uitvaart tot in detail geregeld hebben. Vaak volgt dan op het eerste gesprek nog een gesprek waarin de uitvaart helemaal wordt doorgesproken. Er kan dan een offerte worden gemaakt, zodat je precies weet wat de kosten zullen zijn.

Overigens zou, naast een gesprek met de uitvaartbegeleider, een gesprek met de notaris ook bij ‘het regelen’ moeten horen!

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Begraven als het vriest, kan dat?

Het vroor streng de afgelopen weken en ieder jaar vragen mensen dan hoe het dan gaat met begraven. Kan dat wel?

Op de meeste begraafplaatsen hebben ze matten, ze lijken op de blauwe matten die worden gebruikt bij gymnastiek. Hier zijn ze groen en ze liggen op de plaatsen waar de nieuwe graven zullen komen. 
Deze matten beschermen de grond tegen de ergste vrieskou. Bij strenge vorst bevriest soms de bovenste laag van de grond nog tot zo’n 15 cm diep. Een graf wordt bijna altijd gegraven met behulp van een graafmachine en die machine komt daar makkelijk doorheen.
Begraven kan dus altijd.

Wat wel anders is bij vorst, is dat de graven worden gedolven met een graf ertussen. Waar normaal gesproken wordt begraven ‘op rij’, dus iedereen keurig naast elkaar, wordt nu steeds 1 plek open gelaten. Die plek wordt weer ingevuld als de vorst uit de grond is.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Wat kan je doen voor nabestaanden

Normaal gesproken probeer ik in deze column vragen te beantwoorden, maar deze keer heb een vraag aan jou.

Na een overlijden is het voor veel nabestaanden alsof de grond onder hun bestaan is weggevaagd. Ze hebben een vangnet nodig en dat net wordt gevormd door alle mensen om hun heen. Nou gebeurt er soms iets naars......... iedereen komt naar de uitvaart, maar daarna komen mensen soms niet meer. Niet uit onwil, maar uit onmacht. Het is zo verschrikkelijk om alle verdriet te zien, dat mensen dichtslaan en niet meer weten wat ze moeten doen. Vriendschappen gaan eraan kapot, dat zou toch niet nodig hoeven zijn?

Bij deze doe ik een oproep aan jou. Vraag jezelf eens af of je dit herkent. Of je iemand in jouw omgeving kent die je misschien zelfs wel een beetje ontloopt. Oogcontact vermijden in de supermarkt, omdat je echt niet weet wat je moet zeggen.

Overwin je schroom en bel, mail of schrijf een briefje..... doe iets. Weet je niet wat je moet zeggen? Zeg dat je dat niet weet, maar dat je het vreselijk vindt. Luisteren is vaak genoeg, het verhaal moet 100 keer worden verteld. 
Weet je niet wat je moet schrijven? Schrijf dat je geen woorden weet, maar dat je wel wil laten weten dat je in gedachte bij hen bent. 
Weet je niet wat je moet doen? Bied aan om te koken, het gras te maaien of op een vast tijdstip samen te gaan fietsen. Trouwens..... er zijn is vaak al genoeg.

Toegegeven, rouwenden zijn vaak moeilijk om mee om te gaan, ze geven zelf niet aan hoe het met ze is. Maar dat komt omdat ze het niet kunnen. Dat hoort bij rouwen. Ze ontvangen graag 100 telefoontjes per dag, maar zijn niet in staat om terug te bellen. Ze krijgen graag iedere dag post, maar kunnen het niet opbrengen terug te schrijven. Ze krijgen graag bezoek, maar zijn soms liever alleen. Rouw is voor iedereen anders en het kan jaren duren voor de scherpste kantjes er een beetje af zijn.

Aan hen die rouwen de taak om aan te geven wat ze nodig hebben, aan hen eromheen de taak om vol te houden.

Voor ideeën en tips: het boekje ‘Wat kan ik voor je doen?’ van Karin Kuiper.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Verhalen

In deze tijd vol lichtjes, kerstgroen en hopelijk een beetje gezelligheid, is er misschien ook tijd om weer eens stil te staan bij het leven. Misschien is het tijd voor een verhaal……..

Het vertellen van een verhaal is al eeuwenoud, maar raakt helaas een beetje in het slob. De kinderen voorlezen komt gelukkig weer terug, maar een verhaal onder de kerstboom kan ik je aanbevelen. Lees een mooi verhaal voor of bedenk er eentje zelf. 
Deze column gaat toch altijd over dingen rond een overlijden en ditmaal over verhalen. Een afscheid is fijn als het een verhaal vertelt, het verhaal van het leven van de overledene. Al dan niet als metafoor.

Mijn buurvrouw is een paar weken terug overleden en voor haar wilde ik iets speciaals doen. Het werd een verhaal, een bestaand verhaal, herschreven. Hier als eerbetoon aan haar:

Het begon klein en eenvoudig, maar het groeide, die kleine rode bloem. 
Degenen aan wie de zorg voor deze bloem was opgedragen, omringden deze nieuwe scheut met toewijding en liefde, tot deze bloem zelf sterk genoeg was. 

Soms kwam de eigenaar van de tuin kijken en hij ging met zorg te werk; hij gaf ze water en mest en sommige bloemen, die extra zorg nodig hadden, plukte hij zelf. 

De mooie rode bloem kwam verder tot bloei en werd een juweel. De bloem had oog voor andere soortgenoten, overwoekerde ze niet en verdrong de andere planten niet. 

Op een gegeven moment raakten haar bladeren verstrikt in die van een andere bloem, een witte. Uit hun samenbloeien ontstonden nieuwe scheuten, die ze met liefde omringden. Dit kleine bloembed stond in de zon en zorgde voor geur en kleur in de tuin. De man van de tuin zag en was tevreden.

Maar na verloop van jaren nam de kleur van de bloem af. Ze verloor aan kracht. 
De man van de tuin zette zijn beste tuinlieden in en de bloem leefde op. 
De witte bloem beschutte de rode en zo kreeg de rode bloem weer geur en fleur. 
En toch verwelkte de rode bloem beetje bij beetje. Het water en de kunstmest hielpen nog weinig meer.

Toen is een paar dagen geleden, de man van de tuin gekomen. Heel stil heeft hij in de nacht de rode bloem geplukt,…vlug en zonder pijn te doen. 
De andere bloemen waren bedroefd en vroegen: “waarom?” 
En de man van de tuin zei: “Het is goed zo, ik heb zelf de zorg voor deze mooie bloem ter hand genomen. Ik zal voor haar zorgen.”

Ik wens u een heel mooi, gelukkig en gezond nieuwjaar.
Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Wat zijn jouw wensen als je overlijdt?

Heb je wel eens nagedacht over wat je zou willen na jouw overlijden? Ken je de wensen van je partner of je ouders?

Veel mensen schuiven zaken die met dood en begraven te maken hebben voor zich uit: “Dat komt later wel hoor, daar wil ik nu nog niet over nadenken.” Het is een begrijpelijke reactie, maar misschien is het toch een overweging waard om eens een paar dingen op te schrijven, al is het maar op een kladje.
Het is belangrijk voor jezelf, maar het is zeker belangrijk voor je naasten. Stel je eens voor dat je familie, bij een plotseling overlijden, moet gaan beslissen over elementaire zaken als begraven of cremeren, zonder dat ze van jou daarover iets gehoord hebben. Het maakt het voor hen gemakkelijker, als ze weten dat ze volgens jouw wens handelen!
Bij iedere uitvaartondernemer kan je vragen om een wensenlijst. Vaak is deze te downloaden vanaf de website. De lijst kan je met een uitvaartleider bespreken, of zelf invullen en bewaren bij je papieren.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Herdenkingsmiddag 2011

Nog niet zolang geleden was het voor katholieken gewoonte om op 2 november op Allerzielen naar het graf van familie te gaan om het schoon te maken, bloemen neer te leggen en de overledenen te gedenken. Tegenwoordig wordt het hier gevierd in de kerk maar in Belgie schijnt het nog steeds gebruikelijk te zijn om potten chrysanten op de graven te zetten. In Zuid-Amerika gaan families naar het kerkhof met tassen vol eten en drinken. Ze versieren de graven, maken muziek en maken er een groot feest van.

In de Protestantse kerk wordt Allerzielen niet gevierd, zij herdenken eenmaal per jaar op de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Dit is de laatste of één na laatste zondag van november.

Er zijn tegenwoordig heel veel mensen die geen lid meer zijn van een kerk, maar wel graag iemand willen herdenken. Er zijn steeds meer initiatieven om de mogelijkheid te scheppen om op een andere manier te herdenken. 

Sinds vorig jaar organiseert Alma Uitvaartzorg een herdenkingsmiddag.
Op 5 november 2011 is het weer zover en ben je (gelovig en niet gelovig) van harte welkom van 16.00 - 18.00 uur in het Andreashuis in Naarden Vesting. Een fijne middag waarbij wordt stilgestaan bij het sterven, maar ook bij het leven. Zo zal Saskia van de Linde zingen onder begeleiding van Alwin Kluit, komt er een koor, worden er verhalen verteld en is er een drankje na afloop. Iedereen is welkom.

De organisatie is in handen van Alma Uitvaartzorg. 
Toegang is gratis, voor de drankjes wordt een vergoeding gevraagd.
Wil je gegarandeerd zijn van een zitplaats, meldt je dan van te voren aan (vóór 1 november) door een mail te sturen naar of te bellen naar 035 - 6910743.

Je vindt Het Andreashuis op de Turfpoortstraat 29, 1411ED te Naarden. (Graag parkeren op het Adriaan Dortsmanplein achter de Turfpoortstraat)

Graag tot 5 november!

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara AlmaBarbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Wat is een 'rechthebbende'

Bij het regelen van de uitvaart zal de uitvaartbegeleidster al snel de vraag stellen wie de rechthebbende gaat worden. De rechthebbende is degene die officieel opdracht geeft tot cremeren of begraven en de papieren van de aanvraag tekent.

In geval van crematie is deze handtekening een belangrijk identificatiemiddel bij het afhalen van de as. Deze persoon Is ‘eigenaar’ van de as en bepaalt wat er met de as gaat gebeuren. Hij of zij is tevens degene die het voor het zeggen heeft als er geen wens van de overledene bekend is. 
Soms is niet iedereen het eens over de bestemming van de as. Formeel is het zo dat de rechthebbende beslist, maar de rechter kan in een rechtszaak de formaliteiten opzij zetten. In zaken tussen familieleden waarbij werd geprocedeerd over het verstrooien of het bewaren van as, koos de rechter altijd voor bewaren. Verstrooien kan later altijd nog, andersom niet.

Bij begraven komt er nog iets meer bij kijken.
De rechthebbende is in eerste instantie de persoon die opdracht heeft gegeven tot de begrafenis of bijzetting. Later kan dit ook een persoon zijn op wie de grafrechten zijn overgeschreven. De rechthebbende heeft de rechten en plichten die bij het graf horen: de grafrechten. De naam van de rechthebbende wordt vermeld in de graf akte. Hierin staan ook het grafnummer en de gegevens van de persoon (of personen) die in het graf begraven ligt/liggen. Na de begrafenis of bijzetting ontvangt de rechthebbende de graf akte van de gemeente. 


Rechten van de rechthebbende
• bepalen wie er in het graf begraven mag worden
• vergunning grafmonument aanvragen en laten plaatsen
• de grafrechten verlengen en/of overdragen
• informatie opvragen over het graf

Plichten van de rechthebbende
• het graf onderhouden
• zorgen voor de bekendheid van actuele adresgegevens. Omdat dit nogal eens misgaat,
vraagt de uitvaartbegeleidster tegenwoordig om het BSN nummer van de rechthebbende. De gemeente kan dan altijd de rechthebbende traceren.

Bron: uitvaart.nl

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Ter beschikking stellen aan de wetenschap

De meeste mensen kiezen voor begraven of cremeren, maar er is nog een andere mogelijkheid; het ‘ter beschikking stellen aan de wetenschap’. Je schenkt jouw lichaam dan aan een medische faculteit van een universiteit om te worden gebruikt voor medisch-wetenschappelijk onderwijs en onderzoek. Aan ‘het ter beschikking stellen’ zijn geen kosten verbonden.

Het telefoonnummer van een ‘anatomisch instituut’ bij jou in de buurt kan je opvragen bij de Informatielijn Donorvoorlichting van de Nederlandse Transplantatie Stichting (NTS) 0900 – 8212166. 

Belangrijk hierbij is dat je jouw lichaam reeds bij leven daartoe moet bestemmen d.m.v. een gedagtekende en ondertekende wilsbeschikking of een notariële akte. De wilsbeschikking moet worden opgestuurd naar de faculteit van jouw keuze. Deze moet dan eerst de ‘ter beschikkingstelling’ accepteren. (Het aanbod van lichamen is al jaren veel hoger dan nodig. Daarom nemen sommige instituten nieuwe aanmeldingen niet meer aan). 
Volgens de wet kunnen ook anderen bepalen dat het lichaam bestemd moet worden voor ontleding, maar in de praktijk is het zo dat universiteiten uitsluitend werken met een wilsbeschikking van de overledene.

De uitvaartbegeleider of de familie neemt na overlijden contact op met het in de formulieren genoemde faculteit. De universiteit verzorgt het vervoer. Meestal is er een samenwerkingsverband met een uitvaartondernemer die zowel de administratieve zaken als het overbrengen verzorgt. 
Het lichaam moet intact zijn en moet binnen 24 uur na overlijden naar de betreffende faculteit worden overgebracht.

‘Ter beschikking stellen’ komt in de plaats van begraven of cremeren. De universiteit is verantwoordelijk voor de stoffelijke resten. De naaste familie doet dus afstand van het lichaam, begraven of cremeren in hun bijzijn is dus niet mogelijk. Bespreek met jouw naasten of zij daarmee om kunnen gaan, want voor hen is het een ander en vaak moeilijk afscheid.

Je kan nog wel worden verzorgd door de familie of door de uitvaartondernemer. Juist omdat de tijd om afscheid te nemen kort is, is dat belangrijk. Een afscheidsbijeenkomst zonder de aanwezigheid van jouw lichaam is natuurlijk mogelijk en belangrijk met het oog op de rouwverwerking.

Wanneer je je hebt laten registreren als donor en tevens hebt gekozen voor het ‘ter beschikking stellen’, let dan op. Donatie gaat altijd voor. Het lichaam is dan niet meer geschikt voor ontleding.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Cremeren (een korte samenvatting)

In de keuze voor een crematorium ben je geheel vrij, rondom Naarden-Bussum gaat het om Bilthoven (‘Den en Rust’), Amersfoort, Amsterdam (‘De Nieuwe Ooster’, 'De Nieuwe Noorder' en ‘Westgaarde’) of Almere. 

Bij aankomst voor een plechtigheid, wordt de familie meestal opgevangen in de familiekamer en de genodigden in de genodigdenruimte. De uitvaartleidster zorgt ervoor dat de kist en de bloemen klaar worden gezet en de aula klaar wordt gemaakt voor ontvangst. Daarna kunnen de familieleden alles rond de kist net zo inrichten als zij dat zelf willen. Hierna komen de genodigden binnen. Soms is het zo dat de kist naar binnen kan worden gedragen door familie of vrienden, maar dat is niet in ieder crematorium mogelijk.

Een crematorium heeft altijd één of meerdere aula’s voor de afscheidsplechtigheid. Soms is er een ‘familieaula’ voor een klein gezelschap, bijvoorbeeld in De Nieuwe Ooster en in Westerveld. Van het afscheid kan een geluidsopname worden gemaakt en soms is beeldregistratie mogelijk.
Gebruik van de aula is niet verplicht, het afscheid kan ook plaatsvinden op een andere locatie. De overledene wordt dan daarna ‘en petit comité’ naar het crematorium gebracht. Daar kan dan afscheid worden genomen in een kleine ontvangstkamer of in de crematieruimte.

Aansluitend is er vaak een condoleance, ook dit is niet verplicht. Maar de tijd van ‘slappe koffie met droge cake’ is echt voorbij, crematoria hebben een uitgebreide en heel goede catering. Zowel voor de aula als voor de koffiekamer staan vaste tijden. Vraag aan de uitvaartleider om wat extra tijd te reserveren, dan heb je niet dat fabrieksgevoel. 

Als iedereen de aula heeft verlaten, brengen aulamedewerkers de kist naar de crematieruimte. De crematie vindt meestal plaats aansluitend aan het afscheid. Als je dat wil mag je mee, de aulamedewerker legt dan precies uit wat er gaat gebeuren.
Eerst wordt het metalen beslag van de kist gehaald, daarna wordt de kist in de oven gezet. De kist gaat dus mee, het vormt zo’n 5% van de as die overblijft. Metaal wat in het lichaam zit, bijvoorbeeld de onderdelen van een kunstheup, maar ook edelmetalen, worden later uit de as gefilterd. De metalen worden verzameld en de opbrengst gaat jaarlijks naar een goed doel.
Op de kist wordt een steentje gelegd met het crematienummer. Omdat het steentje niet verbrand, is dat de garantie dat de as hoort bij de overledene. Het verbrandingsproces duurt 1,5 à 2 uur.

De as blijft een maand bij het crematorium, hierna wordt het vrijgegeven. Verstrooien, begraven in een urnengraf of plaatsing in urnenmuur (columbarium) kan bij het crematorium, maar mag ook elders. Je krijgt hierover een brief van het crematorium. Wanneer je de as ophaalt zonder sier-urn, krijg je deze mee in een blik of kartonnen koker. Hierin zit de as, meestal in een plastic houder, samen met het steentje. De as is vrij zwaar, gemiddeld weegt dit rond de 3 kilo.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Begraven (een korte samenvatting)

Vroeger werd er vaak in de kerk begraven, toen dat te klein en te onhygiënisch werd (hier komt de uitdrukking ‘rijke stinkerd’ vandaan) werd er buiten naar ruimte gezocht. Tegenwoordig zijn de begraafplaatsen verdeeld in ‘Bijzondere begraafplaatsen’; deze worden niet door de gemeente beheerd zoals joodse, islamistische, katholieke en hervormde begraafplaatsen en/of kerkhoven of natuurbegraafplaatsen (in het bos). En ‘Algemene begraafplaatsen’, deze worden wel door de gemeente beheerd en hebben vaak een apart katholiek of een apart islamitisch gedeelte.

Kies je voor begraven, dan is de keuze voor de begraafplaats meestal vrij, soms moet de overledene wonen of lid zijn van de parochie in de plaats waar wordt begraven. Iedere begraafplaats kent zijn eigen regels en de kosten verschillen per begraafplaats.
Op sommige begraafplaatsen mag je (tegen betaling) de plaats van het graf zelf kiezen. Wanneer je niet kiest wordt je ‘op rij’ begraven, wat betekent dat jouw graf komt te liggen naast het laatst gedolven graf.

In Nederland kennen we het zgn. zandgraf (in de aarde) en de grafkelder (een stenen bak). In een graf is plaats voor één, twee of drie kisten, ook dat is per begraafplaats verschillend. De kisten worden gestapeld. Bij een zandgraf zit tussen iedere kist 30 cm aarde en tussen de laatste kist en het gras (maaiveld) 65 cm. 
Veel mensen denken dat er beestjes bij de kist kunnen komen, maar dat is onzin. Het graf is zo diep, daar is geen zuurstof meer. 
Bovengronds begraven komt in Nederland nog niet veel voor, maar dat is wel in ontwikkeling. De grafruimte is dan gelijk aan de stenen bak van de kelder. Overigens is een kist niet verplicht, begraven mag ook in een wade.

We kennen twee soorten graven: een algemeen graf en een particulier graf. Een algemeen graf is een graf waarover de gemeente mag beschikken en bepalen wie er in komt te liggen. Zo’n graf huur je voor de periode van tien jaar en is goedkoper dan een particulier graf. 
Een particulier graf is een graf waarover de familie mag beschikken; er is een zgn. rechthebbende die voor een periode van 20 tot 30 jaar mag bepalen wat er met het graf gebeurt. Dat recht kan met steeds tien jaar worden verlengd (oude graven kennen nog eeuwig recht).

In Nederland kennen we tien jaar grafrust. Na tien jaar mag het graf worden geruimd of geschud. Bij ruimen wordt het graf geleegd en worden eventuele resten die over zijn, verzameld en elders op de begraafplaats bewaard. Bij schudden worden de resten onderin het graf gelegd met daaroverheen een laag aarde. Het graf wordt dan opnieuw uitgegeven. Let op, vaak vervalt dan eeuwig recht en gaat het nieuwe recht van 20 jaar gelden!

Bij het begraven wordt de kist op het graf geplaatst. Wanneer er touwen worden gebruikt, wordt de kist eerst geplaatst op twee balkjes. Deze worden verwijderd, waarna mensenhanden de kist langzaam laten zakken. Bij het gebruik van een graflift wordt de kist op twee staalkabels geplaatst. Hierbij kan de kist blijven staan, of dalen tot het maaiveld of tot op de bodem. Soms wordt het graf afgedekt met takken groen zodat de bodem uit het zicht is. 
Tot slot kan afscheid genomen worden door een schepje zand in het graf te gooien; je hoort dan wel het zand op de kist vallen. Mensen die dat geluid onaangenaam vinden, kiezen vaak voor strooibloemen.

Nadat iedereen het graf verlaten heeft, maakt de beheerder het graf dicht en worden de bloemen op het graf geplaatst. Vaak komt er een (tijdelijk) bordje te staan met de naam van de overledene. Soms vinden nabestaanden het fijn het graf zelf te dichten. Meestal kan dat wel, maar bedenk wel dat het een flinke tijd duurt eer het graf dicht is.
De grond moet drie tot zes maanden inklinken voordat er een monument kan worden geplaatst. 

Sommige nabestaanden komen iedere dag, sommigen komen er nooit meer. In het laatste geval verwaarloosde dan een graf. Om dat tegen te gaan hebben de meeste begraafplaatsen een verplicht bedrag per jaar ingesteld waarvoor het algemeen onderhoud wordt gedaan en 1 x per jaar het graf wordt schoongemaakt. Sommige steenhouwerijen hebben maandelijks onderhoud in hun pakket.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Kisten of wades

Ik hoor vaak zeggen: “Doe mij maar in de goedkoopste kist, alles wordt toch verbrand.” 
Daar ben ik het niet helemaal mee eens, wat weer een mooi onderwerp is voor deze column.

Een kist moet passen bij de persoon. Na het sluiten van het deksel wordt de kist de personificatie van de overledene. Het is heel onbevredigend als die er heel anders uitziet dan wat de overledene mooi had gevonden.
Dat de kist bij de overledene moet passen, is ook de reden dat er tegenwoordig soms kisten worden beschilderd, of dat alle genodigden er iets op mogen schrijven. Als de familie de buitenkant ‘mooi’ wil laten, is de binnenkant van het deksel een prachtig schoolbord om van alles op te schrijven en om tekeningen en foto’s op te plakken.

Tegenwoordig is er keuze uit heel veel verschillende soorten kisten. Naast de grote kistenfabrieken, die min of meer standaardkisten leveren, zijn er ook kunstenaars die kistenmaker zijn geworden en fabriekjes die kunst zijn gaan maken. 
Als je wat meer geld kan besteden, dan kan bijvoorbeeld de hobby van de overledene worden uitgebeeld: zo is er een kist in de vorm van een biljarttafel. Nu lach je misschien, maar die kist ziet er prachtig uit! Heel respectvol, maar passend bij degene die blijkbaar biljarten als passie had.

Kisten worden meestal gemaakt van spaanplaat (met een folie- of een fineerlaagje) of van massief hout. Maar ook van bijvoorbeeld karton, bamboe, riet of vilt. Er wordt steeds meer gewerkt met verantwoorde materialen, waar mogelijk met FSC-keurmerk en van milieuvriendelijke grondstoffen. Vroeger was de voering van glimmend satijn, nu meestal van ongebleekt katoen.

Bij begraven is de verwachte levensduur van een kist van spaanplaat ongeveer één jaar, gemaakt van vuren tien jaar en van eiken vijfentwintig jaar.

Móet je in een kist of mag het ook anders? Het kan anders, het mag ook met een doek: een wade. Er worden ‘officiële’ wades verkocht, maar in feite voldoen alle doeken, als ze maar groot genoeg zijn. Het lichaam moet totaal bedekt zijn wanneer het gecremeerd wordt of begraven. Daarbij moet het lichaam ondersteund worden door een opbaarplank van hout of van wilgentenen.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

zaterdag 19 maart 2016

Verzorgen en opbaren

Vroeger heette het afleggen, tegenwoordig heet het ‘het verzorgen van de overledene’, dat klinkt toch veel aardiger.
Bij de ‘laatste verzorging’ wordt de overledene gewassen en gekleed en wordt eventueel make- up aangebracht. De verzorging wordt soms gedaan door de familie (vaak samen met de uitvaartbegeleider) en soms door een verzorgingsteam. Als je wil helpen, kan dat altijd. Het hoeft niet gelijk met wassen erbij, alleen het haar borstelen kan ook fijn zijn. Als overledene ben je kwetsbaar en het is fijn als de verzorging respectvol en in alle rust wordt gedaan.

Na een overlijden duurt het zo’n 2 uur voor het lichaam kouder aan gaat voelen en stijf gaat worden. Die stijfheid komt door het verstijven van de spieren, na een paar dagen trekt dat ook weer weg. Wanneer je de spieren een beetje masseert, worden ze wat slapper wat makkelijker is met het aankleden.
Wanneer gekozen is voor crematie, moet een eventuele pacemaker of insulinepomp worden verwijderd. Dit gebeurt vaak door een speciaal verzorgingsteam, maar sommige uitvaartbegeleiders kunnen dat zelf. 
Wanneer gekozen is voor begraven, kies dan voor ‘niet synthetische’ kleding. Panties kan je vervangen door pantykousjes.
Bedenk met sieraden en bril of je deze met de overledene mee wil geven of als aandenken wil bewaren.

Een belangrijke vraag is: Waar wordt de overledene opgebaard? 
Steeds vaker blijven mensen thuis, vroeger was dat ook heel gewoon. Bij twijfel stel ik vaak voor om het een nachtje te proberen. Verhuizen naar een rouwcentrum kan altijd nog. Tot nu toe vinden de meeste naasten het uiteindelijk prettig dat de overledene thuis blijft en nog bij hen is, het afscheid vindt dan geleidelijker plaats dan in een rouwcentrum.
Ook bij steeds meer verpleeghuizen is opbaring op de kamer of in huis mogelijk.
Bij een thuisopbaring komt de uitvaartbegeleider iedere dag de overledene verzorgen.

Wanneer er voor een standaard kist is gekozen, kan de kist meestal direct worden bezorgd. Bij bijzondere kisten duurt dat langer (zo’n 48 uur) en wordt een tijdelijke opbaarplank gebruikt. Uiteraard kan een overledene ook op bed worden opgebaard. Er komt een koeling op het bed of onder de kist en de opbaarplek kan mooi worden gemaakt met kaarsen, bloemen en alles wat je mooi vindt.

Wil je geen thuisopbaring of zijn de omstandigheden zo dat het niet kan, dan wordt de overledene overgebracht naar een rouwcentrum. Bezoek is hier op afspraak.
Sommige centra hebben ‘24 uurs kamers’, je eigen ruimte, waar je de sleutel van krijgt. Je kan er soms zelfs blijven slapen.
In Naarden loopt een aanvraag voor zo’n centrum, maar dat kan nog heel lang duren.
Alma Uitvaartzorg mag gelukkig gebruik maken van de rouwcentra van de collega’s.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Als je hebt gebeld na een overlijden

De meeste mensen bellen na een overlijden een uitvaartondernemer, maar dat is niet verplicht! Een uitvaartondernemer is 24 uur per dag / 7 dagen per week bereikbaar. 

Het hangt een beetje af van de werkwijze van de uitvaartonderneming, maar in mijn bedrijf gebeurt het volgende: 

In de meeste gevallen spreek je mij, maar bij verhindering wordt ik vervangen door collega’s met eenzelfde visie en werkwijze. Heel soms moeten we de voicemail aanzetten, dan wordt je binnen een uur teruggebeld. Je hebt de dagen die volgen steeds dezelfde contactpersoon/uitvaartbegeleidster.

Bij overlijden elders, regelen wij dat de overledene wordt verzorgd en overgebracht naar huis of naar een rouwcentrum. Bij overlijden thuis komen we naar het huisadres en brengen de overledene, indien gewenst, naar een rouwcentrum. 

We proberen om binnen 1,5 uur bij je te zijn. Meestal is dat de uitvaartbegeleidster, maar soms komt er eerst een verzorgingsteam en komt de uitvaartbegeleidster later. 
Als eerste wordt de overledene verzorgd. Als de mogelijkheden er zijn en als je dat wilt, gebeurt dat samen met jou. Het opbaren kan thuis of in een rouwcentrum, hierover in het volgende blog meer.

Hierna bespreek je samen de zaken die direct geregeld moeten worden. Zoals het uitzoeken van een kist of wade, de keuze van de begraafplaats of het crematorium, een passende afscheidslocatie, de datum, de rouwkaart en alles wat er verder bij een uitvaart komt kijken. 
De uitvaartbegeleidster zal alles voor je regelen, voor zover jij dat wilt en zoals het het beste bij je past. Het is fijn dat er iemand is die dat voor je doet, jij kan dan je aandacht besteden aan het afscheid nemen, aan alle bezoek en aan jouw persoonlijke invulling van het afscheid.

De eerste dag is soms een beetje hectisch omdat de kaart moet worden verstuurd. Maar vaak kan de kaart best nog een dagje wachten, dat geeft een beetje rust. 

Soms is het fijn om gelijk over de inhoud van het afscheid te praten, maar dat kan ook in een later stadium. Het is fijn als de uitvaart recht doet aan de overledene en het afscheid de sfeer draagt die past bij jou en de overledene. Wanneer je zelf actief betrokken bent bij de invulling van de uitvaart, zal je dat later helpen bij het verwerken. 
Als er een kerkdienst is zal de dominee of pastoor de invulling samen met jou verzorgen, maar je kan het ook doen met een ritueel begeleider of met iemand van Alma Uitvaartzorg.

De dagen die volgen zullen we elkaar regelmatig spreken; Je krijgt al snel een draaiboekje waarin je alle details van de uitvaart terug kunt lezen en een kostenraming. En bij een thuisopbaring komt de uitvaartbegeleidster iedere dag langs om de overledene te verzorgen.
Deze dagen zijn net zo belangrijk als de uitvaart zelf. Gebruik ze goed, het zijn bijzondere, heel intieme dagen.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

zaterdag 19 maart 2016

Wat moet je doen als iemand dood gaat

Voortaan maandelijks in dit blog korte en overzichtelijke informatie over steeds een andere onderwerp in de uitvaartbranche. 

Veel mensen hebben gevraagd wat je nou eigenlijk moet doen als er iemand overlijdt.
Hieronder de meest voorkomende situaties:

Als iemand thuis overlijdt: Bel direct de huisarts. Deze moet constateren dat de overledene ook daadwerkelijk is overleden. Neem daarna, als dat mogelijk is, de rust om zelf afscheid te nemen nu je nog ongestoord samen bent en je dierbare nog rustig op bed ligt. Hierna bel je de uitvaartondernemer.  Deze is 24 uur per dag bereikbaar en komt naar je toe om de overledene te verzorgen en de uitvaart te regelen. 

Voor Alma Uitvaartzorg bel je het speciale meldnummer 06-31577320. 

Bel met voor jou belangrijke mensen die je graag bij het gesprek met de uitvaartondernemer wilt hebben en schrijf punten op die je wilt bespreken.
Een belangrijk punt is of je wil dat de overledene thuis wordt opgebaard of in een rouwcentrum. Als iemand in een zorginstelling overlijdt: Hier zal de zorginstelling een arts bellen om de dood vast te stellen. Probeer ook daar, als dat kan, de rust te nemen om een eerste afscheid te nemen. Hierna bel je zelf de uitvaartondernemer.

Als iemand in het ziekenhuis overlijdt: Hier zal de dood worden geconstateerd door een arts van het ziekenhuis. De overledene wordt daarna overgebracht naar het mortuarium. Hierna bel je zelf de uitvaartondernemer.

Als iemand door een niet natuurlijke dood overlijdt (een ongeval of een misdrijf): Bel 112. De overledene zal worden overgebracht naar het ziekenhuis of een speciaal mortuarium van de recherche. Hier zal de dood worden geconstateerd door een schouwarts. Deze procedure kan wat langer in beslag nemen omdat er soms onderzoek noodzakelijk is. De politie zal je op de hoogte brengen. Je belt zelf de uitvaartondernemer. Deze zal ervoor zorgen dat de overledene, wanneer het lichaam is ‘vrijgegeven’, wordt overgebracht naar waar jij dat wilt.

Op euthanasie kom ik een andere keer terug.

Overigens is een uitvaartondernemer in de arm nemen niet verplicht. Maar het is wel aan te raden, na een overlijden heb je al je energie nodig voor jezelf en je naasten.

Heb je nog vragen? Bel naar 035-6910743 of mail naar
Barbara Alma

Geplaatst door: Barbara

Blogarchief